Wat wil je eigenlijk weten?

Ik blader de krant door, op zoek naar waar mijn oog op valt. Iets wat mijn interesse wekt. En ondertussen knaagt er ergens iets. Want ik vind dat ik eigenlijk alles zou moeten lezen, en met aandacht en begrip. Ik zou op de hoogte moeten zijn van de toestand in het Midden-Oosten, in de VS, in de conflictgebieden in Afrika, het monetaire beleid van …blablabla. Eerlijk gezegd is het me allemaal teveel. Teveel om bij te houden en te moeilijk om te doen of het me echt interesseert.

Natuurlijk is het allemaal echt wel belangrijk. Maar is het ook belangrijk dat IK er van alles van weet? Dat ik mezelf moet dwingen om me erin te verdiepen? Lijkt me niet.

Ik moet van alles van mezelf. Ik moet op de hoogte zijn, politiek bewust, milieubewust, sportief, sociaal. Ik moet zoveel dat ik me het liefst terugtrek en onder de dekens ga liggen: ik ben er niet.

Als je iets weet van psychologische modellen zou je kunnen zeggen dat het moeten van mij mijn Introject is, of de Kritische Ouder of het Superego. En dat de reactie van het terugtrekken het Kwetsbare kind is, of de Weerstand tegen al dat Gemoet.

De gezonde manier om vanuit te leven is dat ik vanuit mijn Volwassen deel bepaal wat voor mij belangrijk is. Dat ik kies waar ik me goed bij voel en waar ik verantwoordelijk voor kan en wil zijn.

Al dat gemoet is voor mij niet haalbaar. Ik kan er niet aan voldoen zonder kribbig te worden en het gevoel te hebben dat ik niet aan mezelf toe kom.

Voor mij betekent het leven vanuit mijn Volwassen deel vooral dat ik me niet meer schaam voor mijn keuzes en voorkeuren. Zoals: het overslaan van het internationale nieuws in de krant en het wekelijkse Magazine met lifestyle uitgebreid lezen. Ja, dat is misschien oppervlakkig, maar zo ben ik dus.

Ik kan mezelf afvragen voordat ik de weekendkrant opensla: wat wil ik eigenlijk weten? Welke journalisten vind ik zelf de moeite waard om te lezen? Wil ik de krant wel lezen of doe ik liever wat anders (verder lezen in het boek van Hakan Nesser, een wandeling maken met de hond, in bad gaan, een vriendin bellen)?

Dat geldt niet alleen voor de krant, maar ook voor andere informatieve impulsen die op me af komen, zoals tv-programma’s, uitnodigingen voor feestjes, e-mailnieuwsbrieven.

Bovendien schijn je zo de informatie ook beter op te nemen. Je stelt je van tevoren de vraag: wat wil ik weten? En dan pas sla je het studieboek open. Is je antwoord: Nou, eigenlijk niks: ga dan lekker wat anders doen. Sluit je ogen en doe een tukje.

Heel gezond.