Hou van jezelf, het ontmaskeren van mijn zelfhaat

Hou van jezelf, dat is een bekend advies. En oppervlakkig dacht ik dan: natuurlijk hou ik van mezelf.

Ik kan het heel goed met mezelf vinden: ik ben graag alleen, verzorg mezelf goed en luister steeds beter naar wat ik nodig heb.

Maar ik kwam er onlangs achter dat ik er ook een vorm van zelfhaat op na hou.

Nu is ‘zelfhaat’ een groot woord. En het klopt ook niet helemaal: ik haat mezelf niet. Nu ik er bij stil sta, realiseer ik me dat het eigenlijk meer te maken heeft met schaamte. Ik irriteer me aan bepaalde dingen van mezelf omdat ik zo niet wil zijn. Maar ik ben wel zo. Ik schaam me daar voor en dat uit zich in irritatie.

 

Bijvoorbeeld:

Als ik hoor of lees over vrouwen van middelbare leeftijd die coach zijn, dan voel ik irritatie. Ik heb het gevoel dat zo’n beetje iedere vrouw tussen de 35 en 55 jaar coach is tegenwoordig. Hoe afgezaagd. Ik wil dan geen coach (meer) zijn. Want ik wil niet zijn zoals ‘iedereen’. Ik wil anders zijn, uniek, en bijzonder. (Tussen twee haakjes: over dat persé anders willen zijn, gaan we het ook nog hebben.)

Als ik zo denk dan kijk ik naar mezelf van buitenaf en heb daar een oordeel over.

Kijk ik van binnenuit, vanuit mezelf, dan ziet het er anders uit. De ervaring leert me dat ik het heel leuk om iemand te coachen. Ik geniet ervan en mijn clienten voelen zich geholpen. Bovendien doe ik het als werk.

Ik ben dus een coach. Punt. Net zoals zovelen.

Wen er maar aan, zeg ik tegen mezelf.

 

Een ander voorbeeld:

Als ik hoor of lees over vrouwen die leven van het geld dat hun man verdient en zelf parttime een ‘leuke werkzaamheid’ erbij doen, dan vind ik dat stom. “Zorg voor jezelf”, denk ik dan. “Wees financieel zelfstandig”. Ik wil daar niet bij horen, bij dat gefröbel, dat gehobby en dat verwende idee van ‘ik wil alleen maar iets doen als ik dat heel leuk vind’. (Over oordelen gesproken.)

Maar ik doe dus precies hetzelfde! Ik leef voornamelijk van het inkomen van mijn partner.

Ik ben globaal bekeken in mijn leven of uitgeput (CVS) of aan het studeren en de weinige perioden in mijn leven dat ik betaald werk deed was dat parttime. De laatste jaren heb ik nog het meeste uren gewerkt. En ook verdiend, maar ook dat was niet echt veel. Alhoewel.. ik vond het inkomen niet veel ten opzichte van de uren die ik maakte, de intensiteit van het werk en de verantwoordelijkheid. Maar ik hield het werk niet vol: ik kreeg longontsteking die uitmondde in chronische vermoeidheid.

En daar lag ik weer op de bank mezelf te bestuderen: wat heb ik, wat doe ik verkeerd? Hoe word ik weer energiek en hoe kan ik zo werken dat ik niet instort?

Nu ik weer energie heb, doe ik rustig aan omdat ik niet weer wil instorten.

Bah, juist dat soort vrouw waar ik zo’n weerstand tegen heb, de verwende, gevoelige, kwetsbare vrouw die op zoek is naar zichzelf, dat ben ik zelf nu.

 

Dat is dus wat ik mijn zelfhaat noem.

Ik ben zo’n vrouw. Leef er maar mee, zeg ik tegen mezelf. Deal with it.

Ik ben gevoelig voor ‘instorten’ en ik heb de luxe dat ik samenleef met een partner die genoeg verdient voor ons tweeën.

Ik heb de luxe dat ik op zoek kan gaan naar wie ik ben en hoe ik zo kan leven en werken dat ik niet instort.

Ik ben iemand die goed kan coachen en dat graag doet. Accepteer dat maar. Sterker nog: leer van die kanten van jezelf te houden.

Hou van gevoelige vrouwen die op zelfonderzoek zijn en coachen en die financieel afhankelijk zijn. Oei! Dat is wel veel gevraagd. Lees verder Hou van jezelf, het ontmaskeren van mijn zelfhaat

Voornemens

Vanaf nu ga ik geen dingen meer halfslachtig doen, bedacht ik me vandaag. Ik dacht na over Facebook. Vanaf het begin heb ik moeite met het programma. Aversie. Ik heb een profiel maar post bijna niks omdat ik daar geen prettig gevoel bij heb. Ik hou niet van de advertenties die langskomen. Ik begrijp het programma ook niet goed. Ik heb al eens mijn account geinactiveerd, maar meldde me later weer aan omdat er groepen op Facebook zijn waar ik bij wil horen. Kortom: halfslachtigheid. En dan heb ik het nog niet eens over de gegevens die Facebook over mij verzamelt en gebruikt. En toen bedacht ik: vanaf nu geen halfslachtigheid meer. Als ik iets doe, dan doe ik het goed.

Niet toegeven aan FOMO (Fear Of Missing Out).

Maar ik denk de laatste tijd ook vaak: ik doe niet meer aan zelfverbetering. Al die voornemens. Er is elke keer wel iets dat ik aan mezelf wil veranderen, verbeteren. Hou toch eens op. Ik ben goed zoals ik ben. HA! Daar ga ik het mee doen (weer een voornemen ;-)).

Aan de andere kant kan het richting geven om mezelf iets voor te nemen. Zodat ik beter kan kiezen en kan selecteren waar ik aandacht aan wil geven in mijn leven.

Misschien helpt het om een onderscheid te maken in voornemens die te maken hebben met eigenschappen van mijzelf (zoals: ik ga geduldiger worden, of: ik moet met minder slaap toekunnen) en voornemens die te maken hebben met gedrag, zoals: ik ga meer aandacht besteden aan mijn vrienden; ik ga mezelf accepteren zoals ik ben, en: ik ga geen dingen halfslachtig doen- helemaal of niet.

Dat lijkt me inderdaad wel helpend. Kijken hoe lang ik het volhou en hoe het me helpt bij het maken van keuzes.

Dan zijn dit mijn voornemens voor komend jaar:

·      ik zal meer van mezelf uit gaan- dus rekening houden met hoe ik functioneer en hoe ik het beste gedij. En in plaats van van anderen uit te gaan, me afvragen waar ik zin in heb en wat mij het beste uitkomt. (Ik vertrouw erop dat ik voorlopig niet egoistisch zal worden ;-))

·      ik ga mijn aandacht meer richten: uit al die leuke dingend ie op mij afkomen, ga ik nog bewuster selecteren waar ik aandacht aan wil besteden, en de rest laten. Wellicht komt er voor de andere ‘leuke en interessante dingen’ een ander moment in mijn leven om aandacht aan te besteden.

 

De val van CVS

Dit wordt een heel persoonlijk stukje. Om de een of andere reden voelt dit nog persoonlijker dan de andere artikelen die ik schrijf. Misschien omdat CVS (het Chronisch Vermoeidheidssyndroom) inmiddels zo bekend is voor me en zo gevreesd. Als een schaduw die me elk moment kan inhalen.

Ik ga het vertellen in de hoop dat jij als lezer er iets aan hebt. Dit is vooral interessant voor je als je:

  • (hoog)gevoelig bent
  • (vaak) last hebt van vermoeidheid
  • CVS hebt, of ME, of HPU
  • last hebt van overspannenheid of burn-out

 

Lees verder De val van CVS

Schoenmaker, blijf bij je leest

Er zijn mensen die vanaf hun kindertijd weten wie ze zijn. Ze weten waar zij van houden en wat ze niet leuk vinden. Ze houden zich bezig met hun interesses en niet met het uitproberen van andere activiteiten.

Vaak weten ze al vroeg wat ze willen worden: arts, kinderpsycholoog of visser bijvoorbeeld. Ze weten wat ze lekker vinden om te eten en vooral ook wat niet, ze kleden zich steeds hetzelfde, houden van bepaalde muziek en bands, hebben een vaste vriendenkring en een vaste dag- en weekroutine. Hun vakanties verlopen steeds hetzelfde: dezelfde bestemming, manier van reizen en de dag doorbrengen.

Je zou dit saai kunnen noemen. Maar het geeft ook duidelijkheid en rust. Als je tevreden bent met zo’n bestaan, waarom zou je er dan iets aan veranderen?

Aan de andere kant van dit spectrum vind je mensen die altijd open staan voor nieuwe zaken en alles willen proberen. Zo eentje ben ik.

Toen ik klaar was met mijn middelbare school Lees verder Schoenmaker, blijf bij je leest