Nadenken over een probleem? Dat moet je niet teveel doen

Iris mailde me: ik ben al jaren moe en heb veel pijn (door het chronisch vermoeidheidssyndroom) en nu lees ik in jouw blog dat ik mijn gedachten zou moeten stoppen om mijn lichaam de kans te geven te herstellen. Maar dat is juist de moeilijkheid: mijn gedachten malen maar door. Ik hou in gedachten tijdens het doen van de afwas hele gesprekken met mensen. Alsof ik me moet voorbereiden op een interview ofzo. Ik probeer al jaren om even 5 minuten ‘mindfull’ te zijn en stil te zijn in mijn hoofd, maar dat lukt me helemaal niet, en dat is frustrerend. Heb je een tip voor me?

 

En van de week was ik bij een moeder die zich zorgen maakt om haar dochter van 11 die moe is en huilerig en niet lekker in haar vel zit. Ze is er innerlijk zo mee bezig dat ze zelf niet naar haar werk is gegaan. Ze is er niet lekker van. Wat is er aan de hand, hoe kan zij haar dochter het beste helpen? Heeft ze Pfeiffer? Wordt ze buitengesloten op school? Net als zij vroeger?

 

Zelf heb ik nu een probleem met mijn pup van 4 maanden. Ze is waarschijnlijk geblesseerd aan haar linkerachterpoot want ze loopt sinds een week kreupel en hinkt af en toe. De dierenarts kan niet duidelijks iets vinden en adviseert een week rust. Ik maak me zorgen: is het een spierblessure of een chronisch heupprobleem? Groeipijn kan ook nog. Heeft ze te wild gespeeld? Of toch last van de gladde vloer bij de oppas? Heb ik haar te lang laten rennen buiten? Ik ben er zelf ook niet lekker van.

 

Deze voorbeelden laten zien dat onze gedachten, het zorgen maken, het malen, schuldig voelen, gefrustreerd zijn, heel duidelijk een weerslag op ons hebben. We voelen ons daardoor niet lekker. Het activeert ons stressysteem dat allerlei stofjes aan gaat maken om ons lichaam in de stressstand te zetten: klaar om in actie te komen: te vechten, vluchten of te bevriezen. Maar wat doen we? We doen niks, we blijven piekeren en malen. We kunnen er zelfs ziek van worden.

Let wel: ik beschrijf wat onze gedachten en ons zorgen-maken met ons doen. Dat heeft niks te maken met het oorspronkelijke probleem. Lees verder Nadenken over een probleem? Dat moet je niet teveel doen

Eigen behoeften eerst, asociaal of juist niet?

Ik ben laatst door een lastige en leerzame periode gegaan, namelijk het (gaan) stoppen met een werkklus. Ik schreef er al eerder over.

Waar ik het nu over wil hebben, is wat ik hierdoor leerde over mezelf. Toen ik wist dat ik moest stoppen om mezelf gezond te houden, kreeg ik onmiddellijk een gespannen gevoel in mijn buik. Ik was meteen bezig met de mogelijke reactie van mijn opdrachtgevers. Ik wist dat ze het jammer vonden dat ik zou stoppen. Dagen (en helaas ook nachten-) lang voerde ik denkbeeldige dialogen waarin ik hun reacties en mijn overwegingen uiteen zette.

Ik merkte ook dat ik de situatie probeerde te bekijken vanuit hun standpunt, vanaf de eerste kennismaking tot nu:

Wat was vanaf het begin hun idee van de duurzaamheid van onze werkrelatie?

Waar hadden ze mij de verantwoordelijkheid voor willen geven en hoe had ik op hun suggesties gereageerd?

Hoe viel kortom bij hen mijn besluit?

Door me steeds in hun (denkbeeldige) standpunt te verdiepen, raakte ik het contact met mijn eigen overwegingen kwijt. Dan moest ik opnieuw naar mezelf terug om te voelen wat ik voelde. En naar de afspraken die we concreet hadden gemaakt.

Uit deze situatie leerde ik een aantal dingen over hoe ik in elkaar zit: Lees verder Eigen behoeften eerst, asociaal of juist niet?

Ik kom uit de kast

Hoe te leven? Dat is echt een vraag voor mij. Ik wil voorkómen dat ik mezelf uitput, op mijn tenen loop, moe ben en gespannen. Zoals dat heel vaak het geval was in mijn leven. Ik wil ontspannen blijven en vrolijk en energie hebben voor contact met de mensen van wie ik hou.

En daarnaast wil ik heel graag óók werken, op een manier die mij voldoening en waardering geeft en inkomsten. Ik wil mijn talenten gebruiken en tegelijk mijn grenzen bewaken. Ik wil denken en voelen en zijn. Daar een balans in vinden en dan niet meer hoeven te zoeken. Dan heb ik het gevonden. Wat zou dat heerlijk zijn.

Ik heb al lang geleden wat gelezen over hoogsensitiviteit en mensen zeiden ook weleens tegen me: jij bent zeker hooggevoelig?

“Ja, ik denk het wel” zei ik dan. En veegde het weer onder het kleed, realiseer ik me nu. Ik trok er geen conclusies uit. Het bleef bij een vaststelling. Want ik dacht dan: Ja, ik krijg veel indrukken binnen en die zijn vermoeiend voor me. En ja, ik heb een gevoelige neus (ruik scherp), en ja, ik heb last van etiketjes in mijn kleding. En snel last van tocht, van geluid, nou ja, van indrukken dus. Ook leef ik me automatisch in in anderen, en heb ik veel slaap nodig. That’s it. That’s me.

Wat ook vaak tegen mij is gezegd, bijvoorbeeld door therapeuten: “jij staat heel open.” Oké, en dus? Ik had het gevoel dat ik me dus moest beschermen, mezelf dichter maken ofzoiets. Het voelde kwetsbaar, en niet ideaal.

Alhoewel ik ergens wel weet dat het ook een kwaliteit is. Het opvangen van signalen en energie, en het me inleven in iemand, komt me heel goed van pas als ik werk als therapeut en coach. Maar wat er dan ook gebeurt, is dat ik het contact met mijn eigen behoeften en wensen verlies. Of er geen aandacht aan besteed (want het gaat bij coachen immers om die ander). Hierdoor put het me op den duur uit en voel ik mezelf niet gezien.

Van de week realiseerde ik me ineens: ik ben waarschijnlijk hoogsensitief! Lees verder Ik kom uit de kast

De val van CVS

Dit wordt een heel persoonlijk stukje. Om de een of andere reden voelt dit nog persoonlijker dan de andere artikelen die ik schrijf. Misschien omdat CVS (het Chronisch Vermoeidheidssyndroom) inmiddels zo bekend is voor me en zo gevreesd. Als een schaduw die me elk moment kan inhalen.

Ik ga het vertellen in de hoop dat jij als lezer er iets aan hebt. Dit is vooral interessant voor je als je:

  • (hoog)gevoelig bent
  • (vaak) last hebt van vermoeidheid
  • CVS hebt, of ME, of HPU
  • last hebt van overspannenheid of burn-out

 

Lees verder De val van CVS

Rijk leven

Vorige keer schreef ik over het schuld- en schaamtegevoel over het leven dat ik nu leid. Een leven waarin ik altijd kan uitslapen, uren de tijd kan nemen om echt wakker te worden, elke dag kan besluiten wat ik zal doen, en werk niet op de eerste plaats staat maar misschien wel op de 4e of 5e.

Ik las vandaag het boek “het nieuwe nietsdoen” van Gerhard Hormann uit. Hij beschrijft hoe hij nadat hij en zijn vrouw hun hypotheek hadden afbetaald, en hij ontslagen was als journalist, zijn leven anders heeft ingedeeld. Hij is nu 53 jaar en geniet van zijn vrijheid, van het hebben van tijd, van fietstochten en uren lezen. Hij schrijft zelf ook, maar zonder deadlines en contracten die vastliggen.

Doordat hij veel minder uitgaven heeft en doet, hoeft hij minder te verdienen. Hij koopt zo als het ware zijn vrijheid.

Slimme keuzes maken in wat je echt graag wilt en wat je eigenlijk niet nodig hebt, en niet gedachteloos meegaan met de hype van de dag vragen om een herijking. Om bewust te zijn van je leefpatroon: wat je uitgavenpatroon is en wat je eigenljke behoeften zijn.

Wie kent er niet het verhaal van de visser Lees verder Rijk leven

Een simpel leven

Ik ben in mijn 49 jarige leven al 4 keer ingestort. Zo noem ik de periodes waarin ik, vaak van de ene dag op de andere, immens moe was. Zo moe dat ik nauwelijks de trap op kon lopen, mijn hoofd niet lang rechtop kon tillen, geen radio kon verdragen en het uitputtingszweet me uitbrak als ik een telefoongesprek voerde. En die periodes duurden van een half jaar (de eerste keer) tot 7 jaar (de derde keer). Bij elkaar heb ik zo’n 10 jaar van mijn leven doorgebracht op de bank of in bed, wachtend tot de tijd voorbij ging, niet wetend of en wanneer ik weer energie zou hebben en wat ik moest doen om daarvoor te zorgen.

Ruim twee jaar geleden was de 4e keer. Na een periode van hard werken werd ik ziek en bleek niet op te knappen. Ik bleef intens moe. Steeds gebeurde de instortingen na een drukke periode: de eerste keer was ik 21 jaar en was mijn zoontje, waar ik alleen voor zorgde een half jaar. Op het moment dat mijn partner een langdurende en intensieve klus had afgerond, was ik op. Blijkbaar had ik onbewust gewacht tot iemand de zorg voor onze baby kon overnemen.

Nou ja, het geeft te denken. Wat maakt dat ik steeds instort? En vooral hoe kan ik dat in de toekomst voorkomen? Want ik wil dat absoluut niet meer. Echt niet.

Dacht ik eerst dat de uitputtingen ontstonden door een biologische of fysieke oorzaak, die ik kon voorkomen door het slikken van supplementen en het laten staan van bepaalde voedingsmiddelen, nu bleek dat dat dus geen afdoende remedie was: weer was ik gevloerd.

Mijn man zei weleens: Lees verder Een simpel leven