Een leven dat je blij maakt

Ik vind het heerlijk: plannen. Plannen maken en plannen. Eén van mijn favoriete bezigheden is een nieuwe week- en dagindeling voor mezelf maken. Op welke dag doe ik wat, en wanneer heb ik vrij. Heerlijk!

Niet dat ik me eraan hou. Ik geloof niet dat dat ooit is gelukt. Maar het bedenken ervan en het tekenen, en vervolgens op mijn prikbord hangen. Daar krijg ik nou voldoening van.

Het is een vreemde tic van me: het verlangen om ‘een nieuw leven te beginnen’. Dat gebeurt me ook nogal eens als ik kleding koop. Ik zie een kledingstuk in een etalage en ik denk: “ja, lekker zigeunerachtig. Dat wordt mijn nieuwe stijl!”

Of: “chic en sexy dat mantelpakje! Zo ga ik leven.”

Het zal je niet verbazen dat ik het vervolgens niet aantrek. Want ik ben nog steeds dezelfde gebleven.

 

Nu las ik laatst: Opgeruimd, van Marie Kondo. Zoals ze schrijft dacht ik dat ze een oudere, wijze Japanse dame zou zijn. Vol levenservaring en praktische wijsheid. Maar op de achterkant van het boek kijkt een stralende jongedame me aan. Wel Japans, dat wel. Lees verder Een leven dat je blij maakt

Erkenning helpt enorm

Iedereen die een puppy in huis heeft gehad, weet hoe intensief het is. Zo bewerkelijk dat je af en toe denkt “waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?” En natuurlijk is het ook heel erg leuk, vertederend en vrolijk makend. Naast frustrerend, vermoeiend en ook regelmatig pijnlijk door de scherpe tandjes.

Laatst was mijn pup geblesseerd: ze liep ineens kreupel. De dierenarts adviseerde rust. Zoveel mogelijk rust. Voor een pup met veel energie en avonturendrang. Een zeker recept voor nog meer frustratie, bijterigheid en voor mij zorgen over haar pootje.

En toen ging ook mijn man 5 dagen op wintersport.

Daar zat ik dan, al behoorlijk moe, aan huis gebonden met een pup die zich koest moest houden maar daar zelf natuurlijk niks van begreep.

Toen manlief terugkwam kon ik inmiddels alleen nog maar huilen. Lees verder Erkenning helpt enorm

De dagelijkse kost

Oftewel: hoe je simpel en verantwoord kunt zorgen voor de dagelijkse warme maaltijd. Aangezien ik geen gluten en lactose kan eten, is pizza laten bezorgen geen optie. Wij moeten vaak wel aan de slag in de keuken. Inmiddels heb ik daar een manier voor gevonden.

 

Bekwaam je in een paar gerechten. Dat worden jouw ‘klassiekers’.

Deze komen van pas als je even geen inspiratie hebt. Omdat je deze vaker maakt, word je er beter in en kun je dit ook voorschotelen als je eters krijgt. Ook kun je zorgen dat je de ingredienten vaak in huis hebt.

Onze klassiekers zijn:

  1. (glutenvrije) pasta met sugo
  2. kikkererwtenpreisoep
  3. pompoensoep met kerrie en prei
  4. rijst met curry

Deze gluten- en lactosevrije recepten vind je hier.

Maak de boodschappen zo makkelijk mogelijk.

Lees verder De dagelijkse kost

Hou van jezelf, het ontmaskeren van mijn zelfhaat

Hou van jezelf, dat is een bekend advies. En oppervlakkig dacht ik dan: natuurlijk hou ik van mezelf.

Ik kan het heel goed met mezelf vinden: ik ben graag alleen, verzorg mezelf goed en luister steeds beter naar wat ik nodig heb.

Maar ik kwam er onlangs achter dat ik er ook een vorm van zelfhaat op na hou.

Nu is ‘zelfhaat’ een groot woord. En het klopt ook niet helemaal: ik haat mezelf niet. Nu ik er bij stil sta, realiseer ik me dat het eigenlijk meer te maken heeft met schaamte. Ik irriteer me aan bepaalde dingen van mezelf omdat ik zo niet wil zijn. Maar ik ben wel zo. Ik schaam me daar voor en dat uit zich in irritatie.

 

Bijvoorbeeld:

Als ik hoor of lees over vrouwen van middelbare leeftijd die coach zijn, dan voel ik irritatie. Ik heb het gevoel dat zo’n beetje iedere vrouw tussen de 35 en 55 jaar coach is tegenwoordig. Hoe afgezaagd. Ik wil dan geen coach (meer) zijn. Want ik wil niet zijn zoals ‘iedereen’. Ik wil anders zijn, uniek, en bijzonder. (Tussen twee haakjes: over dat persé anders willen zijn, gaan we het ook nog hebben.)

Als ik zo denk dan kijk ik naar mezelf van buitenaf en heb daar een oordeel over.

Kijk ik van binnenuit, vanuit mezelf, dan ziet het er anders uit. De ervaring leert me dat ik het heel leuk om iemand te coachen. Ik geniet ervan en mijn clienten voelen zich geholpen. Bovendien doe ik het als werk.

Ik ben dus een coach. Punt. Net zoals zovelen.

Wen er maar aan, zeg ik tegen mezelf.

 

Een ander voorbeeld:

Als ik hoor of lees over vrouwen die leven van het geld dat hun man verdient en zelf parttime een ‘leuke werkzaamheid’ erbij doen, dan vind ik dat stom. “Zorg voor jezelf”, denk ik dan. “Wees financieel zelfstandig”. Ik wil daar niet bij horen, bij dat gefröbel, dat gehobby en dat verwende idee van ‘ik wil alleen maar iets doen als ik dat heel leuk vind’. (Over oordelen gesproken.)

Maar ik doe dus precies hetzelfde! Ik leef voornamelijk van het inkomen van mijn partner.

Ik ben globaal bekeken in mijn leven of uitgeput (CVS) of aan het studeren en de weinige perioden in mijn leven dat ik betaald werk deed was dat parttime. De laatste jaren heb ik nog het meeste uren gewerkt. En ook verdiend, maar ook dat was niet echt veel. Alhoewel.. ik vond het inkomen niet veel ten opzichte van de uren die ik maakte, de intensiteit van het werk en de verantwoordelijkheid. Maar ik hield het werk niet vol: ik kreeg longontsteking die uitmondde in chronische vermoeidheid.

En daar lag ik weer op de bank mezelf te bestuderen: wat heb ik, wat doe ik verkeerd? Hoe word ik weer energiek en hoe kan ik zo werken dat ik niet instort?

Nu ik weer energie heb, doe ik rustig aan omdat ik niet weer wil instorten.

Bah, juist dat soort vrouw waar ik zo’n weerstand tegen heb, de verwende, gevoelige, kwetsbare vrouw die op zoek is naar zichzelf, dat ben ik zelf nu.

 

Dat is dus wat ik mijn zelfhaat noem.

Ik ben zo’n vrouw. Leef er maar mee, zeg ik tegen mezelf. Deal with it.

Ik ben gevoelig voor ‘instorten’ en ik heb de luxe dat ik samenleef met een partner die genoeg verdient voor ons tweeën.

Ik heb de luxe dat ik op zoek kan gaan naar wie ik ben en hoe ik zo kan leven en werken dat ik niet instort.

Ik ben iemand die goed kan coachen en dat graag doet. Accepteer dat maar. Sterker nog: leer van die kanten van jezelf te houden.

Hou van gevoelige vrouwen die op zelfonderzoek zijn en coachen en die financieel afhankelijk zijn. Oei! Dat is wel veel gevraagd. Lees verder Hou van jezelf, het ontmaskeren van mijn zelfhaat

Voornemens

Vanaf nu ga ik geen dingen meer halfslachtig doen, bedacht ik me vandaag. Ik dacht na over Facebook. Vanaf het begin heb ik moeite met het programma. Aversie. Ik heb een profiel maar post bijna niks omdat ik daar geen prettig gevoel bij heb. Ik hou niet van de advertenties die langskomen. Ik begrijp het programma ook niet goed. Ik heb al eens mijn account geinactiveerd, maar meldde me later weer aan omdat er groepen op Facebook zijn waar ik bij wil horen. Kortom: halfslachtigheid. En dan heb ik het nog niet eens over de gegevens die Facebook over mij verzamelt en gebruikt. En toen bedacht ik: vanaf nu geen halfslachtigheid meer. Als ik iets doe, dan doe ik het goed.

Niet toegeven aan FOMO (Fear Of Missing Out).

Maar ik denk de laatste tijd ook vaak: ik doe niet meer aan zelfverbetering. Al die voornemens. Er is elke keer wel iets dat ik aan mezelf wil veranderen, verbeteren. Hou toch eens op. Ik ben goed zoals ik ben. HA! Daar ga ik het mee doen (weer een voornemen ;-)).

Aan de andere kant kan het richting geven om mezelf iets voor te nemen. Zodat ik beter kan kiezen en kan selecteren waar ik aandacht aan wil geven in mijn leven.

Misschien helpt het om een onderscheid te maken in voornemens die te maken hebben met eigenschappen van mijzelf (zoals: ik ga geduldiger worden, of: ik moet met minder slaap toekunnen) en voornemens die te maken hebben met gedrag, zoals: ik ga meer aandacht besteden aan mijn vrienden; ik ga mezelf accepteren zoals ik ben, en: ik ga geen dingen halfslachtig doen- helemaal of niet.

Dat lijkt me inderdaad wel helpend. Kijken hoe lang ik het volhou en hoe het me helpt bij het maken van keuzes.

Dan zijn dit mijn voornemens voor komend jaar:

·      ik zal meer van mezelf uit gaan- dus rekening houden met hoe ik functioneer en hoe ik het beste gedij. En in plaats van van anderen uit te gaan, me afvragen waar ik zin in heb en wat mij het beste uitkomt. (Ik vertrouw erop dat ik voorlopig niet egoistisch zal worden ;-))

·      ik ga mijn aandacht meer richten: uit al die leuke dingend ie op mij afkomen, ga ik nog bewuster selecteren waar ik aandacht aan wil besteden, en de rest laten. Wellicht komt er voor de andere ‘leuke en interessante dingen’ een ander moment in mijn leven om aandacht aan te besteden.

 

Eigen behoeften eerst, asociaal of juist niet?

Ik ben laatst door een lastige en leerzame periode gegaan, namelijk het (gaan) stoppen met een werkklus. Ik schreef er al eerder over.

Waar ik het nu over wil hebben, is wat ik hierdoor leerde over mezelf. Toen ik wist dat ik moest stoppen om mezelf gezond te houden, kreeg ik onmiddellijk een gespannen gevoel in mijn buik. Ik was meteen bezig met de mogelijke reactie van mijn opdrachtgevers. Ik wist dat ze het jammer vonden dat ik zou stoppen. Dagen (en helaas ook nachten-) lang voerde ik denkbeeldige dialogen waarin ik hun reacties en mijn overwegingen uiteen zette.

Ik merkte ook dat ik de situatie probeerde te bekijken vanuit hun standpunt, vanaf de eerste kennismaking tot nu:

Wat was vanaf het begin hun idee van de duurzaamheid van onze werkrelatie?

Waar hadden ze mij de verantwoordelijkheid voor willen geven en hoe had ik op hun suggesties gereageerd?

Hoe viel kortom bij hen mijn besluit?

Door me steeds in hun (denkbeeldige) standpunt te verdiepen, raakte ik het contact met mijn eigen overwegingen kwijt. Dan moest ik opnieuw naar mezelf terug om te voelen wat ik voelde. En naar de afspraken die we concreet hadden gemaakt.

Uit deze situatie leerde ik een aantal dingen over hoe ik in elkaar zit: Lees verder Eigen behoeften eerst, asociaal of juist niet?

Een sympathiek ras

We staan inmiddels op de wachtlijst voor een puppy, dus onze keuze is gemaakt. Maar een tijdje geleden heb ik me verdiept in de verschillende hondenrassen. Ik keek op internet en haalde wat hondenencyclopedieen bij de bieb. Het blijkt dat er verschillende soorten honden zijn: zoals jachthonden, herdershonden, waakhonden en gezelschapshonden. En binnen die soorten zijn er diverse rassen. En elk soort hond en elk ras heeft zo zijn eigen karakteristieken. Sommige soorten zijn rustig, andere actief. Sommige zijn langharig, andere glad. Etc.etc. Ik vertel hier niks nieuws.

Door de verschillende eigenschappen hebben de rassen verschillende behoeften, en daar moet je als (toekomstig) hondenbaas rekening mee houden.

Dat bracht me op een idee. Wat is het mooi dat je van tevoren op deze manier kunt inschatten of je hond veel buiten moet zijn, houdt van gezelschap, regelmatig moet eten en wekelijks geborsteld moet worden. Dan weet je dat. Die hond gedijt als je daar rekening mee houdt.

En nu mijn idee. Ook ieder mens is verschillend. De een moet veel buiten zijn, knapt op in de natuur. De ander kan prima zonder. De een vindt indrukken snel teveel en te vermoeiend, de ander zoekt de sensaties juist op om zich lekker te voelen. De een heeft weinig eten nodig, komt snel aan; de ander moet regelmatig kleine porties eten en dan het liefst verse groentes en noten, etc.

Als ik zo over mezelf denk, namelijk dat bepaalde eigenschappen en dus behoeftes horen bij hoe ik in elkaar zit, dan vind ik het makkelijker om deze te accepteren en goed voor mezelf te zorgen.

We zijn niet allemaal hetzelfde, voldoen niet aan de norm van de gemiddelde mens. Te vaak heb ik mezelf in een keurslijf gedwongen omdat ‘iedereen’ dat hoort te kunnen, dus ik ook. (“Stel je niet aan!”)

Een voorbeeld is de tijd waarop ik opsta. Lees verder Een sympathiek ras