Stap uit de dramadriehoek

Ik was een kei in me schuldig voelen. Steeds was ik bang om tekort te schieten. Daarom zorgde ik ervoor dat er niets op me aan te merken was. Je zou me een perfectionist kunnen noemen. Een andere term voor perfectionist binnen het enneagram (waar de perfectionist een bepaald type is) is de hervormer. Die spreekt me meer aan, want perfect was het nooit. Hervormen? Ja, dat kan altijd wel! Er kan altijd iets beter. Mijn leven was een ‘to do list’. 😉

En zo deed ik mijn best om een goede moeder te zijn, een leuke echtgenote, een goede student, een vakbekwame professional met alleen maar blije en tevreden cliënten. Dat is een hele klus, kan ik je zeggen, en het is bovendien een gebed zonder end. Want er is altijd wel iets dat beter kan, sneller, mooier, verantwoorder. En natuurlijk kan ik het niet iedereen naar de zin maken.

Terugkijkend zie ik het patroon dat ik deed: vaak was ik in gedachten aan het scannen of er iets was in mijn leven dat ‘beter’ kon. In mijn geweldige leven waarin er van alles goed was, waar ik ook echt wel dankbaarheid voor voelde en ik me gelukkig prees, zocht ik naar dat kleine dingetje waar ik mijn tanden in kon zetten. Een projectje ofzo….. hoe zou het huis, de woonkamer, de tuin nog leuker, handiger, fijner kunnen? Of mijn kleding? Daar is nog wel wat aan te vullen/ fine te tunen. Of mijn werk, kan daar niet iets nieuws, beters komen?

Je begrijpt dat ik ook erg slecht tegen kritiek kon. Die probeerde ik namelijk te vermijden door zo mijn best te doen.

Tegelijk was ik zeer veeleisend, niet alleen naar mezelf, maar ook naar mijn partner. Hoezo op de bank zitten met de krant? Er moest nog van alles gebeuren voordat er geluierd kan worden! Ik maakte daar opmerkingen over, die tot doel hadden het gevoel van tekort schieten bij hem op te wekken. (Heel genant, ja. En gelukkig is mijn partner daar immuun voor. Maar fijn was het niet.)
Ik realiseerde me dat het me zo ergerde omdat ik zelf die behoefte had: ik zou ook wel willen luieren!!!

“Waarom doe ik dat dan niet?” dacht ik op een goede dag. Zo begon de verandering. Steeds als ik me ergerde, vroeg ik me af: wat zou ik zelf eigenlijk het allerliefste doen nu? En daarna: is er een dringende reden waarom dat niet kan?

Zo ben ik ook gestopt met de dramadriehoek. De dramadriehoek is die van rollen die elkaar in stand houden en vaak snel afwisselen:

de aanklager en het slachtoffer: de aanklager verwijt, het slachtoffer voelt zich schuldig

het slachtoffer en de helper/redder: het slachtoffer klaagt, de redder gaat het in orde maken.

dramadriehoekDe dramadriehoek kun je zien als een soort dans: zet de een die stap, dan zet de ander (vaak onbewust) de andere stap. Je houdt elkaar zo in een patroon. De dramadriehoek is geen fijn patroon, omdat de verantwoordelijkheid naar elkaar toe wordt geschoven (de aanklager en het slachtoffer) of (ongevraagd) wordt overgenomen (de redder).

Het is vaak makkelijker dit patroon bij andere mensen te zien dan bij jezelf. Kun je dit patroon herkennen in het gezin waar jij opgegroeid bent?

Je kunt dit met wat oefening ook herkennen in je gezin en bij jezelf. Je kunt iemand die je vertrouwt vragen je te helpen je eigen gedrag te gaan herkennen.
Helpende vragen zijn: waar leg jij de verantwoordelijkheid voor een situatie neer? En wie is er verantwoordelijk voor hoe jij je voelt?

gezonde-driehoekAls je je eigen gedrag kunt veranderen in een ‘gezondere’ oftewel ‘volwassen’ bijdrage aan het geheel, beïnvloed je meteen het gedrag van de anderen.Door je eigen gedrag te veranderen, neem je de verantwoordelijkheid voor jezelf, en geef je de ander ruimte.

Voor de ouders onder ons:
Als volwassene in een gezin heb jij de taak veranderingen in gang te zetten. Je kunt niet van kinderen (zelfs als ze puber zijn) verwachten dat zij ‘uit dit patroon’ stappen. Dat kun jij wel. En zij zullen daar dan op een gezondere manier op reageren.

Een mooie manier voor jezelf en je kinderen om je aandacht te sturen naar positieve zaken, is ’s avonds voor het slapen gaan de dingen van de dag te noemen (of op te schrijven) die leuk waren. Je vraagt je kind: Wat vond je het leukste vandaag?

Voor mij, als hervormer ;-), is de kunst om mijn eigen behoeften serieus te nemen en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik zorg voor mijn eigen geluk. Althans: dat lukt me een groot deel van de tijd.
En ik kan het je aanraden: heerlijk luieren als ik daar zin in heb, zonder schuldgevoel, en met plezier werken en zorgen. Niet omdat ik dat ‘moet’, maar omdat ik er voor kies en daar dus verantwoordelijkheid voor neem.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *