Kun je één gouden opvoedtip geven? Ja hoor, deze: beschrijf!

Een groot deel van de opvoeding bestaat uit het bedenken hoe je het beste kan reageren op iets dat je kind doet of zegt. Ouders hebben daar vaak vragen over.

Een greep uit de vragen:

  • wat moet ik doen als mijn kind boos is?
  • hoe reageer ik het beste als mijn dochter vertelt dat ze gepest wordt?
  • Mijn zoontje van 2 is ontroostbaar omdat hij geen ijsje/koekje/andere plek aan tafel/extra verhaaltje/…  mag.
  • Mijn kinderen maken vaak ruzie met elkaar; hoe kan ik daar het beste mee omgaan?

Als kindertherapeut en coach heb ik geleerd om te luisteren en te communiceren op een manier die aansluit bij de ander, de ander respecteert en het liefst ook diegene in haar/zijn eigen kracht zet.

Als ik één tip aan ouders mag geven, dan is het deze: beschrijf.

Weet je niet wat er aan de hand is of wat je het beste kan zeggen: beschrijf dan. Beschrijf de situatie, beschrijf de emotie van je kind. Beschrijf wat je denkt dat je kind wil (en check of je het goed hebt). Beschrijf wat je denkt dat er aan de hand is. Herhaal wat je kind je vertelt in je eigen woorden.

Voeg niets toe. Onthoud je van advies, geef geen oplossingen. Zeg niet meteen wat niet mag of niet kan, nee, start met beschrijven.

Dus als je kind boos is, zeg je: “jij bent boos!” punt.

Als je dochter vertelt dat ze gepest is, zeg je: “Dus… ” en dan herhaal je wat ze je vertelt. punt.

Als je zoontje van 2 ontroostbaar is omdat hij geen ijsje/koekje/andere plek aan tafel/extra verhaaltje/.. mag, zeg dan: “jij wil heel graag een ijsje/koekje/andere plek aan tafel/extra verhaaltje/..  en het mag niet. En daarom ben je nu heel verdrietig.” punt.

Als je kinderen elkaar in de haren vliegen: beschrijf de situatie: “jij wil op de iPad en jij ook en nu hebben jullie daar ruzie over.” punt.

Bij de punt hou je je mond en luister en kijk je naar de reactie.

Alleen als je kind iets doet wat niet kan of mag, dan voeg je na de beschrijving toe: en het mag (of kan) niet. En dan de punt. Doordat je je mond houdt na de punt, komt er ruimte voor je kind.

Op deze manier reageer je respectvol en aandachtig. En heel belangrijk: je onthoudt je (in ieder geval in eerste instantie) van verder commentaar. Merk hoe fijn het voor je kind is dat ze/hij echt gezien en gehoord wordt. En misschien was dit al genoeg en hoef je verder niets meer op te lossen.

Ik ben heel benieuwd hoe het je zal bevallen en wat je ervaringen zullen zijn. Beschrijven kan namelijk wonderen doen. Laat je het me weten?