Hoe ik steeds in een cirkel ronddraai

behoefte-aan-focus-cirkelIk word me steeds meer bewust van een terugkerend patroon. Het begint met dat ik vind dat ik me moet focussen op één vak/beroep. Eén activiteit dat mijn ‘werk’ zou moeten zijn, met duidelijke taakomschrijving. Ik heb behoefte aan die focus. Dat geeft me houvast. Denk ik dan. Want als ik echt iets kies, dan ga ik sputteren. Het voelt dan te beperkt. Maar goed, dat is een ander verhaal.

Het patroon:

Ik ben een denker. Denkers zitten in hun hoofd. Wat er in je hoofd zit heeft meestal niets te maken met de werkelijke wereld. Met het huidige moment. Het denken helpt mij eigenlijk helemaal niet vooruit, integendeel. Het brengt me meestal in een denkbeeldige toekomst, vol mogelijke problemen en moeilijke situaties. Weg daar dus. Terug naar het moment zelf.

En terwijl ik dat dacht, krabbelde ik op een stuk papier wanneer ik wel helemaal in het moment zelf ben. Ik schreef: gevoel & kijken.

Als ik werk vanuit mijn gevoel en door te kijken, voel ik merustig en zelfverzekerd. Dan denk ik niet na. Niet op zo’n wat-kan-er-allemaal-gebeuren-manier.

 

Gevoel en Kijken dus. En wanneer doe ik dat? Als ik fotografeer. Als ik beelden of foto’s selecteer. En als ik een ruimte inricht.

 

En voor ik het wist rolde er een kant-en-klaar businessplan uit mijn pen. Ik schreef en schreef; ik bepaalde de doelgroep, de taken, de prijzen. Ik zag het al voor me: dit zou ik gaan doen: zomerhuisjes en appartementen voor tijdelijke verhuur gaan herstylen en fotograferen.

Het ei van Columbus! Dat ik dat nooit eerder heb bedacht! Eigenlijk lag het zo voor de hand.

Ik woon ook nog in een toeristische badplaats dus middenin de markt.

Op het papier schreef ik nog wat extra opties die ik zou bieden, zoals de totale inrichting verzorgen. Hoe ik een portfolio kan opbouwen. Ook schreef ik in een hoekje: nodig: groothoeklens. Een kwartier verder en ik had een nieuw leven opgekrabbeld.

Ik ken mezelf een beetje en schreef ook op, dat ik voordat ik een domeinnaam zou reserveren, een website zou bouwen of een advertentie zou zetten: laat dit een week bezinken!

 

En toen ging ik een boodschap doen. Al fietsend verheugde ik me op de bestellingen die ik online zou doen: leuke kopjes uitzoeken, mooie kleedjes bestellen. Misschien handig om die op het werk van mijn man te laten bezorgen, mijmerde ik. Anders zou ik steeds thuis moeten zijn voor de pakjesbezorger. Wat een winwinsituatie. Ik doe iets dat ik leuk vind en waar ik goed in ben. Ik woon in een gebied waar veel verhuurd word. Ik kan veel thuis doen: websites afspeuren naar geschikte koopjes, foto’s bewerken. Opgewekt fietste ik naar het dorp.

Ik keek naar de mensen op straat. De vrouw die haar hondje uitlaat. De man die met een chagrijnig gezicht zijn auto in stapt. Wat kijken veel mensen toch boos. En wat zien ze eruit. Modieuze kleding van goedkope stof en snit. Voor een koopje bij de tijd. Grote nepgouden sieraden.

 

Zo doen ze dat hier. Veel voor weinig. Dit zijn ook de mensen die willen verdienen aan de toeristen. Die willen niet veel betalen voor mooie foto’s of een herstyling van hun zomerhuisje. Wat dacht ik nou? Trouwens, hoezo hebben ze iemand nodig voor styling. Dat kunnen ze zelf ook prima. Kijk maar hoe veel zorg ze aan hun eigen uiterlijk hebben besteed. Ze zotten niet te wachten op mijn smaak. Ik ben ook geen geboren dorpeling; ik blijf een buitenstaander hier…

En assertief, ja dat zijn ze hier ook. Niet snel tevreden. Voor een dubbeltje op de eerste rang, dat werk. Mijn buik voelde gespannen aan. Ik stelde me een telefoongesprek voor met een ontevreden klant.

Wat denk ik wel dat ik ben dat ik…..

 

Ik doe het in mijn eigen hoofd, steeds weer: me zorgen maken. Me voorstellen hoe iemand ontevreden is over mij en mijn werk. Ik wil 100% tevreden mensen. Ik vind het moeilijk om geld te vragen. Ik kan niet omgaan met kritiek. Ik word gespannen en gestrest. Ik doe het zelf.

Dit is niet goed, dacht ik. Ik zou niet zelf met de klanten moeten praten. Ik kan er beter iemand tussen hebben, een bureau ofzo. Misschien een verhuurbureau. Maar die verwachten dat je altijd kunt, op hun tijden. Niks eigen baas met eigen tijden.

Ik fietste naar huis. Laat het los, dacht ik. Laat het van je af glijden. Leef in het moment. Denk niet over wat er allemaal moet en kan gebeuren.

 

Doe wat je nu doet en wees daar tevreden mee. Bedenk niet steeds nieuwe (betere!) projecten. Ontspan.

 

Ik was weer terug bij af.

 

P.S.

Ik heb na het schrijven van dit stuk de cirkel getekend. Verhelderend was het om de tegenwerpingen die bij me opkomen ‘de Muppets’ te noemen. Alhoewel er natuurlijk ook realistische en verstandige tegenwerpingen zijn. Hier een onderscheid in maken, wat zijn maar saboterende stemmen en welke zijn verstandig en wijs, lijkt me cruciaal om uit deze spiraal te komen.