“En nou ben ik het ZAT!”

huisregelsJe komt ’s middags thuis en treft in de huiskamer je kind met wat vrienden. En niet alleen tref je de luie lijven aan, maar je oog valt ook direct op jassen, tassen, sjaals, schoenen. Her en der verspreid over de vloer. Wat doe je?

 

Je peuter heeft net ontdekt hoe leuk het is om steeds uit bed te klimmen en Kiekeboe te roepen om het hoekje van de kamerdeur. Wat doe je?

Jij hebt hoofdpijn maar net vandaag zijn je kinderen in de ban van een nieuw spel: een zo hoog mogelijke toren van houten blokken bouwen. Als het klaterend instort, is het joelen natuurlijk. Wat doe je?

 

Je bent net gescheiden en daardoor voel je je best schuldig ten opzichte van je kinderen. Als je kinderen bijvoorbeeld vragen om later op te blijven, nog een snoepje, langer tv-kijken, computeren… dan vind je het lastig om dat te weigeren. Zo hoop je het een beetje goed te maken. Doe je daar goed aan?

 

Grenzen stellen heeft een negatieve klank. Veel mensen denken dan aan streng zijn, straffen, politie-agent spelen. En dat geeft een nare sfeer. Je wilt juist graag dat het gezellig is. Maar ondertussen kan het zijn dat je je best stoort aan bepaald gedrag van je kind. En soms ontplof je dan ineens. Waardoor je kind schrikt en jij je misschien weer schuldig voelt.

Kan het ook anders? Ja, dat kan.

 

Grenzen stellen hoeft niet altijd streng en ongezellig te zijn. Grenzen geven ook veiligheid voor een kind. Als ze tenminste redelijk zijn, en niet steeds veranderen.

Het kan lastig zijn als je als ouders verschillende ideeën hebt over wat je kinderen mogen. Vaak speelt mee hoe je als ouder zelf bent opgevoed. Je doet het hetzelfde als je ouders, omdat het ‘normaal’ is (=voor jou voelt). Of je wilt het juist heel anders doen als je ouders. Je hebt dan de neiging te gaan overcompenseren, om vooral niet op je ouders te lijken.

 

De regels of de grenzen die je als ouders bepaalt en handhaaft, kun je beschouwen als de muren van het “huis van de opvoeding”. Als deze muren duidelijk en stevig zijn, met daarbinnen ruimte voor het kind, dan geven ze veiligheid en houvast. Begin met het bepalen van jouw grenzen als je kind nog heel jong is. De grenzen groeien rustig mee met de leeftijdsfasen. Je doet zo je kind en jezelf een groot plezier, omdat het ‘gewoon’ wordt en niet steeds hoeft te worden bevochten.

Voorbeelden van handige regels/grenzen die je kunt maken, zijn:

  • de tijd van naar bed gaan, zowel voor door de week als in het weekend
  • wie wat doet aan taken in huis, zoals tafel dekken, afruimen, andere kleine klusjes
  • hoe jullie met onderlinge ruzies omgaan: het liefst zelf oplossen? Of melden aan een ouder?
  • wat en wanneer er snoep of ander lekkers maar niet zo gezonds wordt genuttigd
  • hoe jullie willen dat er om gegaan wordt met elkaar, met spullen, met afspraken

Uiteindelijk bepaal je als ouder(s) helemaal zelf jouw regels. Dat is fijn maar maakt het soms ook lastig. Hoe doen anderen dat eigenlijk? Daar zal ik de volgende keer meer over schrijven. Ik ben ook benieuwd naar hoe jij dat thuis doet. Dus heb je zin om wat regels met ons te delen, schrijf een reactie!

hartelijke groet,

Desiree

P.S. Wil je meer weten en leren over grenzen stellen in de opvoeding? Ik geef hier regelmatig een workshop over. Voor meer informatie kijk je in het menu bij ‘workshop grenzen stellen’.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *