Erkenning helpt enorm

Iedereen die een puppy in huis heeft gehad, weet hoe intensief het is. Zo bewerkelijk dat je af en toe denkt “waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?” En natuurlijk is het ook heel erg leuk, vertederend en vrolijk makend. Naast frustrerend, vermoeiend en ook regelmatig pijnlijk door de scherpe tandjes.

Laatst was mijn pup geblesseerd: ze liep ineens kreupel. De dierenarts adviseerde rust. Zoveel mogelijk rust. Voor een pup met veel energie en avonturendrang. Een zeker recept voor nog meer frustratie, bijterigheid en voor mij zorgen over haar pootje.

En toen ging ook mijn man 5 dagen op wintersport.

Daar zat ik dan, al behoorlijk moe, aan huis gebonden met een pup die zich koest moest houden maar daar zelf natuurlijk niks van begreep.

Toen manlief terugkwam kon ik inmiddels alleen nog maar huilen. Ik was doodmoe van het continu zorgen en bezighouden. Mijn man keek me bezorgd aan en nam zoveel mogelijk de zorg over. Dat was fijn en ook broodnodig.

Maar wat ik heel graag ook had gewild was dat hij had beaamd hoe zwaar ik het had gehad. En dat het misschien toch niet zo’n goed idee was geweest om op dit moment weg te gaan. En dat het logisch was dat ik op instorten stond. Erkenning. Begrip. Met zoveel woorden.

Ook om de stemmen in mijn hoofd te weerleggen. Stemmen in mijn hoofd die zeiden: “ach kom, doodmoe van een paar dagen alleen thuis met zo’n leuk hondje? Wat een aanstellerij!” En: “Er zijn ergere problemen. Wat ben je een huilebalk.” En ook: “Je wil het ook te perfect doen, je maakt je teveel zorgen.”

Dat ik die uitgesproken erkenning miste, merkte ik de dagen daarna aan een niet zo’n fijn trekje van me. Ik merkte bijvoorbeeld dat ik het stiekem wel fijn vond als het puppy bijterig en wild was bij mijn man. “Zie je wel hoe lastig ze kan zijn” dacht ik dan. “En hoe zwaar ik het heb gehad. En dat het niet zo gek is dat ik doodmoe ben?”

Natuurlijk zou ik die innerlijke stemmen zelf tot zwijgen moeten kunnen brengen. En het is raar dat ik verwacht dat de opmerkingen die mijn man zou kunnen maken, de kritische geluiden bij mij wel tot zwijgen zouden brengen. Maar toch…erkenning! Het gevoel: hij snapt me! Mijn gevoel wordt geaccepteerd. Ik ben niet gek, aanstellerig, verkeerd bezig. En al ben ik dat wel, dat maakt niet uit: mijn gevoel en mijn inspanningen worden erkend.

 

Erkenning helpt zo enorm. Ook bij onze kinderen, onze ouders, vrienden. Vaak denk je wel dat je iemands gevoel erkent, maar je zegt het niet. Het is zo fijn als je laat merken dat je de boodschap van de ander helemaal hebt gehoord en geaccepteerd.

 

Niet alleen zeggen: “ik begrijp het. Ik snap dat je je zo voelt”.

Nee, de hele riedel willen we horen.

 

“Ach lieverd, dat waren geen leuke dagen voor jou: alleen en aan huis gebonden en dan met een geblesseerde pup. En je was al moe. Jeetje, wat moet jij een geduld en toewijding hebben gehad. Het was eigenlijk niet handig van mij om nu weg te gaan.”

 

Balsem voor de ziel.