Een leven dat je blij maakt

Ik vind het heerlijk: plannen. Plannen maken en plannen. Eén van mijn favoriete bezigheden is een nieuwe week- en dagindeling voor mezelf maken. Op welke dag doe ik wat, en wanneer heb ik vrij. Heerlijk!

Niet dat ik me eraan hou. Ik geloof niet dat dat ooit is gelukt. Maar het bedenken ervan en het tekenen, en vervolgens op mijn prikbord hangen. Daar krijg ik nou voldoening van.

Het is een vreemde tic van me: het verlangen om ‘een nieuw leven te beginnen’. Dat gebeurt me ook nogal eens als ik kleding koop. Ik zie een kledingstuk in een etalage en ik denk: “ja, lekker zigeunerachtig. Dat wordt mijn nieuwe stijl!”

Of: “chic en sexy dat mantelpakje! Zo ga ik leven.”

Het zal je niet verbazen dat ik het vervolgens niet aantrek. Want ik ben nog steeds dezelfde gebleven.

 

Nu las ik laatst: Opgeruimd, van Marie Kondo. Zoals ze schrijft dacht ik dat ze een oudere, wijze Japanse dame zou zijn. Vol levenservaring en praktische wijsheid. Maar op de achterkant van het boek kijkt een stralende jongedame me aan. Wel Japans, dat wel.

 

Jeetje, wat een boek, wat een wijsheid!

Marie Kondo ruimt al op vanaf dat ze kan lopen. Daarin heeft ze ontdekt wat wel en wat niet werkt.

Haar methode, die ze de KonMari-methode noemt, bestaat uit twee stappen:

1.   Bewaar alleen de spullen waar je blij van wordt. Doe de rest weg.

2.   Zoek voor de bewaarde spullen een opbergplaats.

 

Klinkt simpel. Is het ook.

Zij zegt dus niet: kijk wat je weg kunt gooien. Of alles wat je een jaar niet hebt gebruikt, weg ermee. Nee, ze raadt aan om per categorie aan de slag te gaan, te beginnen met je kleding, en daarbinnen met je bovenkleding. Je zoekt al je bovenkleding bij elkaar en dan ga je schiften: waar je blij van wordt, waar je een sprankeling van in je ogen krijgt: dat mag blijven. De rest gaat weg. Bij de meeste mensen gaat meer dan 60% van hun spullen de deur uit.

Vaak houden we iets vanwege het verleden (die kreeg ik toen ik afstudeerde), of vanwege de toekomst (wie weet komt het nog van pas). Maar het verleden is voorbij en de toekomst is een raadsel. Hoe is het NU voor je? Geeft het je een ‘sparkle of joy’? Eckart Tolle is er niks bij.

Dit selectieproces voor al je spullen kan wel een half jaar duren maar dan heb jij waarschijnlijk ook de helft of minder van je spullen over. Stuk voor stuk spullen waar je blij van wordt.

 

Ik kan nog langer schrijven over haar methode, maar waar het mij om gaat is dat ik dit principe ook toepas op alle andere aspecten van het leven. De leidende vraag bij alles waar het kan is: word ik er blij van?

De uitnodigingen die ik krijg voor feestjes, verjaardagen, etc.: word ik er blij van? Zo nee, dan ga ik er niet heen.

De dingen die ik van plan ben te doen: word ik er blij van als ik er aan denk? Vaak merk ik dat het antwoord nee is, maar dat ik vind dat ik het moet doen, uit verplichting, of schuldgevoel, of omdat ik denk dat een ander er op rekent of omdat ik het nou eenmaal altijd doe. Dat zijn allemaal geen plausibele redenen. Geen recept voor geluk. Zonder meteen asociaal te worden, kun je vaak kiezen voor jouw sparkle of joy. Daar word je leuker, blijer mens van. Vindt je omgeving ook fijn.

Dit selecteren gaat voorbij aan het denken: het is voelen. Bij je spullen laat je ze door je handen gaan om te voelen of het je blij maakt.

Het mooie is dat je je hierdoor gaat omringen door spullen, mensen, bezigheden die echt bij jou passen. Je wordt zelf duidelijker. Jouw Zelf wordt duidelijker. Je wordt meer van jezelf.

Marie Kondo beschrijft dat sommige klanten ander werk zijn gaan doen, na de opruimfase. Of zijn gescheiden. Of verhuisd.

Ik kan me dat goed voorstellen.

Het is meer dan een opruimmethode, het getuigt van respect voor precies de goede spullen voor jou. Niet meer en niet minder.

Je bedankt de spullen die je weg doet voor wat ze voor je hebben betekend.

Daarna ga je veel minder kopen, minder verzamelen. Je neus voor wat jij nodig hebt om je goed te voelen wordt verfijnder, preciezer afgesteld. Er kan een frisse wind waaien door je huis en je leven omdat er ruimte ontstaat.

 

Ik laat dus nu die leuke zigeunerjurk hangen. En dat sexy mantelpakje. Ik weet precies wat ik in mijn kast heb liggen, want zovelel is het niet. En stuk voor stuk zijn het spullen waar ik blij van word. Ik doe mijn kastdeur open, en kijk: daar liggen ze: de zachte truitjes, stoere jeans en elegante sandalen.

In de boekenkast staan alleen nog dierbare en inspirerende boeken.

Er staan inmiddels al heel wat dozen spullen klaar met spullen die ik heb bedankt. Nu mogen ze andere mensen blij maken. Laat het stromen.

Zo ga ik het leven leiden dat NU bij me past, selecterend op gevoel.

Dat leven kan ik nog niet bedenken. Ik kan het ook niet plannen. Geen week- en dagindeling voor maken.

Haar methode geeft me een manier om te voelen en te kiezen wat NU van waarde voor me is. En alle Nu’s bij elkaar vormen samen een leven.