Stap uit de dramadriehoek

Ik was een kei in me schuldig voelen. Steeds was ik bang om tekort te schieten. Daarom zorgde ik ervoor dat er niets op me aan te merken was. Je zou me een perfectionist kunnen noemen. Een andere term voor perfectionist binnen het enneagram (waar de perfectionist een bepaald type is) is de hervormer. Die spreekt me meer aan, want perfect was het nooit. Hervormen? Ja, dat kan altijd wel! Er kan altijd iets beter. Mijn leven was een ‘to do list’. 😉

En zo deed ik mijn best om een goede moeder te zijn, een leuke echtgenote, een goede student, een vakbekwame professional met alleen maar blije en tevreden cliënten. Dat is een hele klus, kan ik je zeggen, en het is bovendien een gebed zonder end. Want er is altijd wel iets dat beter kan, sneller, mooier, verantwoorder. En natuurlijk kan ik het niet iedereen naar de zin maken.

Terugkijkend zie ik het patroon dat ik deed: vaak was ik in gedachten aan het scannen of er iets was in mijn leven dat ‘beter’ kon. In mijn geweldige leven waarin er van alles goed was, waar ik ook echt wel dankbaarheid voor voelde en ik me gelukkig prees, zocht ik naar dat kleine dingetje waar ik mijn tanden in kon zetten. Een projectje ofzo….. hoe zou het huis, de woonkamer, de tuin nog leuker, handiger, fijner kunnen? Of mijn kleding? Daar is nog wel wat aan te vullen/ fine te tunen. Of mijn werk, kan daar niet iets nieuws, beters komen?

Je begrijpt dat ik ook erg slecht tegen kritiek kon. Die probeerde ik namelijk te vermijden door zo mijn best te doen.

Tegelijk was ik zeer veeleisend, niet alleen naar mezelf, maar ook naar mijn partner. Hoezo op de bank zitten met de krant? Er moest nog van alles gebeuren voordat er geluierd kan worden! Ik maakte daar opmerkingen over, die tot doel hadden het gevoel van tekort schieten bij hem op te wekken. (Heel genant, ja. En gelukkig is mijn partner daar immuun voor. Maar fijn was het niet.)
Ik realiseerde me dat het me zo ergerde omdat ik zelf die behoefte had: ik zou ook wel willen luieren!!!

“Waarom doe ik dat dan niet?” dacht ik op een goede dag. Zo begon de verandering. Steeds als ik me ergerde, vroeg ik me af: wat zou ik zelf eigenlijk het allerliefste doen nu? En daarna: is er een dringende reden waarom dat niet kan?

Zo ben ik ook gestopt met de dramadriehoek. De dramadriehoek is die van rollen die elkaar in stand houden en vaak snel afwisselen:

de aanklager en het slachtoffer: de aanklager verwijt, het slachtoffer voelt zich schuldig

het slachtoffer en de helper/redder: het slachtoffer klaagt, de redder gaat het in orde maken.

dramadriehoekDe dramadriehoek kun je zien als een soort dans: zet de een die stap, dan zet de ander (vaak onbewust) de andere stap. Je houdt elkaar zo in een patroon. De dramadriehoek is geen fijn patroon, omdat de verantwoordelijkheid naar elkaar toe wordt geschoven (de aanklager en het slachtoffer) of (ongevraagd) wordt overgenomen (de redder).

Het is vaak makkelijker dit patroon bij andere mensen te zien dan bij jezelf. Kun je dit patroon herkennen in het gezin waar jij opgegroeid bent?

Je kunt dit met wat oefening ook herkennen in je gezin en bij jezelf. Je kunt iemand die je vertrouwt vragen je te helpen je eigen gedrag te gaan herkennen.
Helpende vragen zijn: waar leg jij de verantwoordelijkheid voor een situatie neer? En wie is er verantwoordelijk voor hoe jij je voelt?

gezonde-driehoekAls je je eigen gedrag kunt veranderen in een ‘gezondere’ oftewel ‘volwassen’ bijdrage aan het geheel, beïnvloed je meteen het gedrag van de anderen.Door je eigen gedrag te veranderen, neem je de verantwoordelijkheid voor jezelf, en geef je de ander ruimte.

Voor de ouders onder ons:
Als volwassene in een gezin heb jij de taak veranderingen in gang te zetten. Je kunt niet van kinderen (zelfs als ze puber zijn) verwachten dat zij ‘uit dit patroon’ stappen. Dat kun jij wel. En zij zullen daar dan op een gezondere manier op reageren.

Een mooie manier voor jezelf en je kinderen om je aandacht te sturen naar positieve zaken, is ’s avonds voor het slapen gaan de dingen van de dag te noemen (of op te schrijven) die leuk waren. Je vraagt je kind: Wat vond je het leukste vandaag?

Voor mij, als hervormer ;-), is de kunst om mijn eigen behoeften serieus te nemen en daar verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik zorg voor mijn eigen geluk. Althans: dat lukt me een groot deel van de tijd.
En ik kan het je aanraden: heerlijk luieren als ik daar zin in heb, zonder schuldgevoel, en met plezier werken en zorgen. Niet omdat ik dat ‘moet’, maar omdat ik er voor kies en daar dus verantwoordelijkheid voor neem.

“En nou ben ik het ZAT!”

huisregelsJe komt ’s middags thuis en treft in de huiskamer je kind met wat vrienden. En niet alleen tref je de luie lijven aan, maar je oog valt ook direct op jassen, tassen, sjaals, schoenen. Her en der verspreid over de vloer. Wat doe je?

 

Je peuter heeft net ontdekt hoe leuk het is om steeds uit bed te klimmen en Kiekeboe te roepen om het hoekje van de kamerdeur. Wat doe je?

Lees verder “En nou ben ik het ZAT!”

Wat zijn eigenlijk je huisregels?

niet luisterenOuders klagen weleens dat hun kind niet naar ze luistert. Haha, jazeker, dat komt voor. Heel vaak zelfs.

Ik vind niet dat kinderen slaafs en volgzaam moeten zijn. Als dat zo zou zijn, zou ik me zorgen maken. Een beetje tegen sputteren en een eigen wil hebben, dat hoort erbij. In de ene fase (denk aan peutertijd, pubertijd) is dat meer dan in een andere fase.

Maar als je elke dag te maken hebt met een kind waar alles wat jij zegt het ene oor in en het andere uit gaat, en dan ga ik ervan uit dat beide oren prima werken, dan gaat het niet goed. Je wordt er als ouder gek van. Je geduld raakt op, je wordt geïrriteerd, boos, ongeduldig. Logisch. Voor een kind is dat ook niet prettig. Het doet jullie relatie geen goed.

 

Er zijn veel redenen waarom een kind niet luistert en veel manieren om dat te verbeteren.

Eén van die manieren is het maken van huisregels. Het is niet zo dat als je deze hebt gemaakt, dat dan alles is opgelost. Maar het is wel heel belangrijk om huisregels te hebben. Het is een BASIS. Het geeft jouw grenzen aan. Als deze duidelijk zijn, geeft dat rust en houvast. Kinderen weten dan waar ze aan toe zijn. En jij weet ook wat je wel accepteert en wat je niet goed vindt.

 

Huisregels zijn richtlijnen voor gedrag in jullie huis en jullie gezin. Ze kunnen gaan over basiszaken als:

omgaan met elkaar

eten

slapen

ruzies oplossen

taken in huis

Je bepaalt ze zelf. Zoals ze bij jullie situatie en persoonlijkheden passen, je mag het helmaal zelf weten.

Door het maken van huisregels, neem je de tijd om dat voor jouw gezin te bedenken. Doe dat samen met je partner en als ze oud genoeg zijn, kun je ook je kinderen erbij betrekken.

 

Hoe maak je je huisregels?

  1. bepaal een algemeen doel. Bijvoorbeeld: wij willen dat het gezellig is in huis. Of: Wij willen dat iedereen het naar zijn/haar zin heeft bij ons thuis. Om dat doel te bereiken, hebben we deze huisregels.
  2. Formuleer vooral wat je WEL wilt.
  3. Stel ze zoveel mogelijk zo op dat ze voor iedereen gelden.

bijv. We zijn vriendelijk tegen elkaar.

Ieder doet zijn of haar taken.

Ieder ruimt na het spelen of werken zelf zijn/haar spullen op.

4. Bespreek ze, zodat iedereen ze snapt en erachter staat. Pas ze eventueel nog aan, gebruik woorden die de kinderen beter vinden passen.

5. Schrijf ze op of print ze uit en hang ze op een centrale plaats op.

Huisregels geven duidelijkheid en daardoor rust en houvast. Dat is heel prettig voor kinderen, en ook voor ouders.

 

Als je meer wil weten over hoe je ervoor kunt zorgen dat je kind beter luistert, hoe je precies huisregels opstelt én ze vervolgens handhaaft, kom dan naar mijn workshop ‘grenzen stellen’ op vrijdag 29 januari. Lees hier over de workshop.

Zo slapen jij en je kind goed in

lekker slapen

Slapen is zo belangrijk! Als je uitgerust bent, ben je vrolijker en heb je meer geduld. En dat is nodig als je kinderen opvoedt. Ook voor je kind is een goede nachtrust essentieel. Dat hoef ik je niet te vertellen. Maar hoe slaap je goed in?

Ik slaap van nature niet makkelijk in. Vanaf dat ik klein ben, duurt het inslapen lang, soms wel een uur of meer. Als er in dat eerste uur iets is dat mij uit de slaap houdt, dan lig ik uren wakker. Dat kan een plotseling geluid zijn maar vaker is het iets in mijn eigen gedachten. Vooral als ik de volgende dag een spannende afspraak heb of als ik enthousiast ben over iets dat ik ga doen, houdt me dat uit een diepe slaap.
Zat er maar een knop in mijn hoofd om het brein op pauze te zetten. De gedachten op mute. Maar helaas, zo zen ben ik niet: mijn gedachten stil krijgen lukt maar eventjes.

Ik heb ontdekt wat helpt. Dit zijn twee manieren om je brein in toom te houden waardoor je ‘systeem’ kalmeert en je de slaap kunt vatten. De derde methode is om je kind te helpen goed in te slapen.

Methode 1:
Wat werkt, is om je gedachten te sturen. Niet naar wat er nog gaat komen, want dat is juist wat wakker houdt. Maar naar wat geweest is.
Je gaat denken hoe jouw begin van deze dag was vanaf het opstaan ’s ochtends. Stel het je zo precies mogelijk voor en beleef zo opnieuw hoe je opstond, naar de badkamer liep, je tanden poetste. Zie alle handelingen voor je. De plekken waar je achtereenvolgens was. Elke minuut haal je je voor de geest. Als dit niet kalmerend is!

Methode 2:
De tweede manier lijkt hierop, maar nu stel je je je ideale dag voor. Ook nu doe je dat heel zorgvuldig en sta je stil bij elke handeling. Wat doe je? Hoe ziet je omgeving eruit? Wie zijn er bij je? Hoe voel je je? Dit is heerlijk om je goed te laten voelen. Bovendien krijg je zo beter in de smiezen waar jij eigenlijk echt blij van wordt.

Als je kind moeite heeft om’s avonds in slaap te vallen, dan kun je zoiets samen doen voor het slapen gaan.

Methode 3 voor een kind:
Ga bij je kind op bed zitten of liggen, zorg dat je je zelf rustig en tevreden voelt, en zeg: “stel je voor -en alles kan want je kunt alles bedenken in je hoofd- het is een mooie dag. En jij mag zeggen wat je gaat doen. Wat wil je doen?” Wacht op het antwoord.
Vraag verder: met wie wil je dat?
Als je kind gaat sputteren dat iets toch niet kan, dan zeg je weer: in het echt misschien niet, maar in je hoofd kan alles. Je mag het helemaal zo bedenken als jij het het leukste vindt.
Zo help je je kind om een innerlijke voorstelling te bouwen.
Vraag naar waar het is, hoe het eruit ziet, wie er bij mogen zijn, wat er gegeten en gedronken wordt, welk speelgoed er is, zijn er dieren? Accepteer alle antwoorden, ook al vind jij ze misschien gek, onwaarschijnlijk, of zelfs pijnlijk. Pijnlijk? Ja, het kan pijnlijk zijn als je merkt dat jij er niet bij ‘mag’ zijn en jouw ex wel bijvoorbeeld. Stel nu en ook later geen vragen daarover. Dit is een innerlijke voorstelling waar je kind van mag dromen en genieten.
Als je merkt dat je kind helemaal ontspannen is en geniet, geef je een kus en zeg je welterusten.

Een simpel leven

Ik ben in mijn 49 jarige leven al 4 keer ingestort. Zo noem ik de periodes waarin ik, vaak van de ene dag op de andere, immens moe was. Zo moe dat ik nauwelijks de trap op kon lopen, mijn hoofd niet lang rechtop kon tillen, geen radio kon verdragen en het uitputtingszweet me uitbrak als ik een telefoongesprek voerde. En die periodes duurden van een half jaar (de eerste keer) tot 7 jaar (de derde keer). Bij elkaar heb ik zo’n 10 jaar van mijn leven doorgebracht op de bank of in bed, wachtend tot de tijd voorbij ging, niet wetend of en wanneer ik weer energie zou hebben en wat ik moest doen om daarvoor te zorgen.

Ruim twee jaar geleden was de 4e keer. Na een periode van hard werken werd ik ziek en bleek niet op te knappen. Ik bleef intens moe. Steeds gebeurde de instortingen na een drukke periode: de eerste keer was ik 21 jaar en was mijn zoontje, waar ik alleen voor zorgde een half jaar. Op het moment dat mijn partner een langdurende en intensieve klus had afgerond, was ik op. Blijkbaar had ik onbewust gewacht tot iemand de zorg voor onze baby kon overnemen.

Nou ja, het geeft te denken. Wat maakt dat ik steeds instort? En vooral hoe kan ik dat in de toekomst voorkomen? Want ik wil dat absoluut niet meer. Echt niet.

Dacht ik eerst dat de uitputtingen ontstonden door een biologische of fysieke oorzaak, die ik kon voorkomen door het slikken van supplementen en het laten staan van bepaalde voedingsmiddelen, nu bleek dat dat dus geen afdoende remedie was: weer was ik gevloerd.

Mijn man zei weleens: Lees verder Een simpel leven