Hoe je tijd over houdt voor het creëren van wereldvrede of het schrijven van een bestseller

IMG_0852Slaperig stap ik uit bed. Manlief is er al uit en loopt met de hond. Ik kan rustig wakker worden. Het kost me moeite om mijn ogen open te doen en scherp te zien. Met één oog check ik: schijnt de zon of is het grijs buiten? De zon schijnt. Mooi, dan kan ik volstaan met mijn zwarte jurkje of die dunne spijkerbroek met een t-shirt. Blote voeten. Vest voor de ochtendfrisheid. En hup… koffie zetten.

Zo begonnen mijn vakantiedagen de afgelopen tijd. Omdat we een klein vakantieverblijf hebben met weinig bergruimte had ik een kleine basisgarderobe mee. En dat is zooo fijn. Geen moeilijke keuzes op de vroege ochtend: die blauwe jurk, of de kokerrok of toch maar die linnen broek? En wat voor truitje dan? Nee, ik kon met mijn slaperige hoofd gewoon wat uit de la trekken. Alles wat ik mee had viel in de categorie: ‘altijd goed’ plus ‘goed te combineren met elkaar’. Dus als het onverhoopt ’s middags kouder werd, dan hoefde ik me niet weer helemaal om te kleden. Gewoon een ook-weer-prima-passend vest erover en klaar.

vakantiegarderobeZo’n basisgarderobe waarvan (bijna) alles bij elkaar past, ga ik thuis ook voortzetten. Ik ga ook veel minder kleding kopen. En alleen dát wat helemaal bij me past en wat ik heel graag aantrek. Marie Kondo (auteur van: The Life-Changing Magic of Tidying) zou zeggen: word je er blij van? Geeft het je een ‘sparkle of joy’ als je er naar kijkt of er alleen maar aan denkt? Waarom zou je trouwens iets in bezit hebben of aantrekken waar je niet helemaal gelukkig en blij mee bent?

Het spaart een hoop tijd als je blindelings je kleding voor de dag kunt grijpen. Om tijd over te houden om naast haar volledige baan een schilderscarrière op te starten, stelde Rebecca Rebouché voor zichzelf wat regels op. Dit las ik in Art Inc. van Lisa Congdon. Zo was haar dresscode gedurende een half jaar: alleen jeans en een zwarte of witte top. (Een andere was dat ze na haar werk de soep ontdooide die haar ouders voor haar hadden gemaakt, deze at en meteen naar haar studio ging.)

Meer over het creëren van een kleine basisgarderobe kun je lezen bij www.theproject333.com en bij www.un-fancy.com. Ook  Lida Thiry schrijft erover, bijvoorbeeld in haar blogartikel  het 13 is soms 31 garderobeplan.

Marie Kondo vertelt je in haar boek hoe je je kleding kunt gaan uitzoeken. Hoe selecteer je wat weg kan en wat mag blijven? Bij haar geen adviezen als: wat je een jaar niet hebt gedragen kan weg, of: koop alles in het zwart zodat je alles kunt combineren. Ik heb het eigenlijk al verklapt: het criterium is dat mag blijven waar je blij van word. Een prachtige manier, vind ik, omdat het gevoelsmatig is en je zo dichterbij jezelf komt.

Want natuurlijk gaat het in het leven niet om wat voor kleding je draagt en hoe je het kunt combineren. (Nu ik dit op schrijf vraag ik me af, waarom zou het daar ‘natuurlijk’ niet om gaan? Als dat je levensvervulling geeft, dan lijkt me dat helemaal oké).

Mij gaat het er nu om dat als je geen onnodige tijd en energie en geld besteedt aan triviale kwesties zoals het wat-doe-ik-aan-vraagstuk (of wat eten we vanavond) dat je dan tijd, energie en geld en besliskracht overhoudt om te besteden aan wat je echt belangrijk vind. Zoals het redden van de ijsberen. Of het dichterbij brengen van wereldvrede. Of het maken van jouw eigen unieke kunst.

Dus… keep it simpel, darling!

 

Sites:

www.un-fancy.com

www.project333.com

www.lidathiry.nl

boeken:

Marie Kondo. “Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven te brengen.” (De Engelse titel is nog mooier: The Life-Changing Magic of Tidying). 2015. Uitgeverij Bruna.

Lisa Congdon. “Art Inc. The Essential Guide for Building Your Career as an Artist.”2014. Chronicle Books LLC.

 

 

Keuzestress

Ken je dat? Je twijfelt bij het kiezen. Wat je zal kopen, aantrekken, doen. Welk gerecht je zal kiezen in het restaurant, welk boek je zal kopen voor op vakantie, wat je vanavond zal doen: die film of dat feestje. Ik ken het maar al te goed. Keuzestress. Ik kan er door wakker liggen. Voor mezelf dus deze keuzewijzer. En ook een beetje voor jou.

Wat te kiezen?

Wat heb je nou eigenlijk echt nodig?

Op het feest van een dierbare vriendin kwam ik te zitten naast Erik. Ik geloof dat hij Erik heette. Hij vertelde over zijn vriendin die verloskundige is en was opgeroepen. Nee, ze had geen dienst, zo ging dat niet in haar praktijk. Iedere verloskundige had haar eigen ‘zwangeren’, en als deze gaan bevallen, dan moest je dus aan het werk. En dat was nu het geval. Ver weg. Dus ze was weg met de auto. Dit vertelde Erik omdat ik hem vragen stelde. Hij was er zelf heel luchtig over. Dus, concludeerde ik, kun jij nu niet naar huis (het feest was ergens tussen de weilanden, de dichtstbijzijnde bushalte 2 kilometer verderop, en het liep al tegen de tijd dat openbaar vervoer niet meer rijdt).

Nee, zei hij rustig. Maar hij kon waarschijnlijk bij iemand blijven slapen vannacht. En als dat niet zo was, dan was dat ook geen probleem.

Nu kwam hij los. Zonder dat ik nog vragen stelde.

“Ik kan altijd wel ergens slapen. Desnoods bel ik ergens aan en vraag het. Kan ik hier vannacht slapen?

Ik was laatst met een vriend op pad. Voor we weggingen zei hij: moet jij je flesje water nog bijvullen? Ik was zo verbaasd”, vertelt Erik. “Waarom zou je dat doen? Als ik geen water meer heb, dan kan ik het altijd wel ergens bijvullen. Desnoods bel ik ergens aan en vraag het. Mag ik mijn flesje water vullen? Het mag altijd! En ik heb meteen een leuk gesprek. Of ik moet naar de wc. Ik bel aan en vraag of ik even naar de wc mag.

Toen ik met de vriend met de camper ergens aankwam, toen haalde hij twee stoeltjes tevoorschijn en zette deze neer”, vertelt Erik op verbaasde toon. “En een tafel! Waarom? Waarom heb je dat nodig?

We denken allemaal dat we alles zelf moeten hebben. Maar dat is onzin. Je kunt het altijd ergens lenen. Als ik geen kurkentrekker heb, dan vraag ik het aan de mensen naast me. En ik heb meteen ook contact.

Waarom moeten we alles zelf hebben? En meeslepen?”

Terwijl hij vertelde gingen de beelden door mijn hoofd van mezelf lijstjes makend van wat mee te nemen als we een weekendje weg gaan. Eindeloos bezig met bedenken wat nodig zou zijn om bij me te hebben in het geval dat…. En tevreden als inderdaad juist dát gebeurt, men vragend om zich heen kijkt… en voila, ik tover het uit de tas.

Ook dacht ik aan manlief die op het laatste moment voor vertrek een paar vesten in een grote tas gooit en klaar is om weg te gaan. En dan geen tandenborstel of schone onderbroek bij zich heeft. En daar vrolijk bij blijft, want wat geeft het? Een tandenborstel kun je overal kopen voor een habbekrats en die onderbroek kun je vast nog wel een dag aan.

Die vrolijkheid, dat vertrouwen, dat zou ik ook willen.

Ik luisterde naar Erik en ik voelde het gewicht van mijn schouders glijden. Zo ga ik het voortaan doen. Zo in het leven staan. Alles is er al. Misschien  niet bij jou of bij mij, maar wel vlakbij. Een vraag verwijderd.

En wat is er nou echt nodig om het naar je zin te hebben? Misschien is dat het hebben van een goed humeur, een onbezorgde geest. Openstaan voor wat er op dat moment is. In plaats van in gedachten bezig zijn met of alle spullen er zijn.

Een leven dat je blij maakt

Ik vind het heerlijk: plannen. Plannen maken en plannen. Eén van mijn favoriete bezigheden is een nieuwe week- en dagindeling voor mezelf maken. Op welke dag doe ik wat, en wanneer heb ik vrij. Heerlijk!

Niet dat ik me eraan hou. Ik geloof niet dat dat ooit is gelukt. Maar het bedenken ervan en het tekenen, en vervolgens op mijn prikbord hangen. Daar krijg ik nou voldoening van.

Het is een vreemde tic van me: het verlangen om ‘een nieuw leven te beginnen’. Dat gebeurt me ook nogal eens als ik kleding koop. Ik zie een kledingstuk in een etalage en ik denk: “ja, lekker zigeunerachtig. Dat wordt mijn nieuwe stijl!”

Of: “chic en sexy dat mantelpakje! Zo ga ik leven.”

Het zal je niet verbazen dat ik het vervolgens niet aantrek. Want ik ben nog steeds dezelfde gebleven.

 

Nu las ik laatst: Opgeruimd, van Marie Kondo. Zoals ze schrijft dacht ik dat ze een oudere, wijze Japanse dame zou zijn. Vol levenservaring en praktische wijsheid. Maar op de achterkant van het boek kijkt een stralende jongedame me aan. Wel Japans, dat wel. Lees verder Een leven dat je blij maakt

Beperk je keuzes

Een van de dingen die ik zo heerlijk vind aan vakantie is  dat ik maar een beperkte hoeveelheid kleding bij me heb.

Ik heb een hekel aan boodschappen doen, maar koken met wat er is, of wat in de tuin staat, is leuk. Het beperkt de keuzes en je hoeft dan alleen nog te kopen, of nog leuker: te lenen, wat je nodig hebt om het nog lekkerder te maken.

Ik heb maar een paar recepten in de vakantiekeet, lekker overzichtelijk. Een paar boeken, een paar spelletjes.

Bij het nadenken over grotere dingen in je leven: werk, woonplaats, en zelfs levenspartner, kun je in plaats van alle opties en mogelijkheden af te zoeken en in overweging te nemen, ook je beperken tot wat voor je, nu, hier, beschikbaar is. En grotendeels naar je zin.

Je kijkt dan niet naar wat je idealiter zou willen en gaat daar naar op zoek (recept voor onvrede en ook voor droomkastelen die niet realistisch blijken te zijn- er zijn geen perfecte banen, partners, huizen),

maar gaat uit van wat je nu hebt in je omgeving, dichtbij, wie je nu kent, waar je nu woont, wat nu je budget is.

Terug naar het NU & HIER. Oftewel Get Real.

Maak je wereld klein en overzichtelijk.

Een simpel leven

Ik ben in mijn 49 jarige leven al 4 keer ingestort. Zo noem ik de periodes waarin ik, vaak van de ene dag op de andere, immens moe was. Zo moe dat ik nauwelijks de trap op kon lopen, mijn hoofd niet lang rechtop kon tillen, geen radio kon verdragen en het uitputtingszweet me uitbrak als ik een telefoongesprek voerde. En die periodes duurden van een half jaar (de eerste keer) tot 7 jaar (de derde keer). Bij elkaar heb ik zo’n 10 jaar van mijn leven doorgebracht op de bank of in bed, wachtend tot de tijd voorbij ging, niet wetend of en wanneer ik weer energie zou hebben en wat ik moest doen om daarvoor te zorgen.

Ruim twee jaar geleden was de 4e keer. Na een periode van hard werken werd ik ziek en bleek niet op te knappen. Ik bleef intens moe. Steeds gebeurde de instortingen na een drukke periode: de eerste keer was ik 21 jaar en was mijn zoontje, waar ik alleen voor zorgde een half jaar. Op het moment dat mijn partner een langdurende en intensieve klus had afgerond, was ik op. Blijkbaar had ik onbewust gewacht tot iemand de zorg voor onze baby kon overnemen.

Nou ja, het geeft te denken. Wat maakt dat ik steeds instort? En vooral hoe kan ik dat in de toekomst voorkomen? Want ik wil dat absoluut niet meer. Echt niet.

Dacht ik eerst dat de uitputtingen ontstonden door een biologische of fysieke oorzaak, die ik kon voorkomen door het slikken van supplementen en het laten staan van bepaalde voedingsmiddelen, nu bleek dat dat dus geen afdoende remedie was: weer was ik gevloerd.

Mijn man zei weleens: Lees verder Een simpel leven