Eigen behoeften eerst, asociaal of juist niet?

Ik ben laatst door een lastige en leerzame periode gegaan, namelijk het (gaan) stoppen met een werkklus. Ik schreef er al eerder over.

Waar ik het nu over wil hebben, is wat ik hierdoor leerde over mezelf. Toen ik wist dat ik moest stoppen om mezelf gezond te houden, kreeg ik onmiddellijk een gespannen gevoel in mijn buik. Ik was meteen bezig met de mogelijke reactie van mijn opdrachtgevers. Ik wist dat ze het jammer vonden dat ik zou stoppen. Dagen (en helaas ook nachten-) lang voerde ik denkbeeldige dialogen waarin ik hun reacties en mijn overwegingen uiteen zette.

Ik merkte ook dat ik de situatie probeerde te bekijken vanuit hun standpunt, vanaf de eerste kennismaking tot nu:

Wat was vanaf het begin hun idee van de duurzaamheid van onze werkrelatie?

Waar hadden ze mij de verantwoordelijkheid voor willen geven en hoe had ik op hun suggesties gereageerd?

Hoe viel kortom bij hen mijn besluit?

Door me steeds in hun (denkbeeldige) standpunt te verdiepen, raakte ik het contact met mijn eigen overwegingen kwijt. Dan moest ik opnieuw naar mezelf terug om te voelen wat ik voelde. En naar de afspraken die we concreet hadden gemaakt.

Uit deze situatie leerde ik een aantal dingen over hoe ik in elkaar zit: Lees verder Eigen behoeften eerst, asociaal of juist niet?

Een sympathiek ras

We staan inmiddels op de wachtlijst voor een puppy, dus onze keuze is gemaakt. Maar een tijdje geleden heb ik me verdiept in de verschillende hondenrassen. Ik keek op internet en haalde wat hondenencyclopedieen bij de bieb. Het blijkt dat er verschillende soorten honden zijn: zoals jachthonden, herdershonden, waakhonden en gezelschapshonden. En binnen die soorten zijn er diverse rassen. En elk soort hond en elk ras heeft zo zijn eigen karakteristieken. Sommige soorten zijn rustig, andere actief. Sommige zijn langharig, andere glad. Etc.etc. Ik vertel hier niks nieuws.

Door de verschillende eigenschappen hebben de rassen verschillende behoeften, en daar moet je als (toekomstig) hondenbaas rekening mee houden.

Dat bracht me op een idee. Wat is het mooi dat je van tevoren op deze manier kunt inschatten of je hond veel buiten moet zijn, houdt van gezelschap, regelmatig moet eten en wekelijks geborsteld moet worden. Dan weet je dat. Die hond gedijt als je daar rekening mee houdt.

En nu mijn idee. Ook ieder mens is verschillend. De een moet veel buiten zijn, knapt op in de natuur. De ander kan prima zonder. De een vindt indrukken snel teveel en te vermoeiend, de ander zoekt de sensaties juist op om zich lekker te voelen. De een heeft weinig eten nodig, komt snel aan; de ander moet regelmatig kleine porties eten en dan het liefst verse groentes en noten, etc.

Als ik zo over mezelf denk, namelijk dat bepaalde eigenschappen en dus behoeftes horen bij hoe ik in elkaar zit, dan vind ik het makkelijker om deze te accepteren en goed voor mezelf te zorgen.

We zijn niet allemaal hetzelfde, voldoen niet aan de norm van de gemiddelde mens. Te vaak heb ik mezelf in een keurslijf gedwongen omdat ‘iedereen’ dat hoort te kunnen, dus ik ook. (“Stel je niet aan!”)

Een voorbeeld is de tijd waarop ik opsta. Lees verder Een sympathiek ras

Ik kom uit de kast

Hoe te leven? Dat is echt een vraag voor mij. Ik wil voorkómen dat ik mezelf uitput, op mijn tenen loop, moe ben en gespannen. Zoals dat heel vaak het geval was in mijn leven. Ik wil ontspannen blijven en vrolijk en energie hebben voor contact met de mensen van wie ik hou.

En daarnaast wil ik heel graag óók werken, op een manier die mij voldoening en waardering geeft en inkomsten. Ik wil mijn talenten gebruiken en tegelijk mijn grenzen bewaken. Ik wil denken en voelen en zijn. Daar een balans in vinden en dan niet meer hoeven te zoeken. Dan heb ik het gevonden. Wat zou dat heerlijk zijn.

Ik heb al lang geleden wat gelezen over hoogsensitiviteit en mensen zeiden ook weleens tegen me: jij bent zeker hooggevoelig?

“Ja, ik denk het wel” zei ik dan. En veegde het weer onder het kleed, realiseer ik me nu. Ik trok er geen conclusies uit. Het bleef bij een vaststelling. Want ik dacht dan: Ja, ik krijg veel indrukken binnen en die zijn vermoeiend voor me. En ja, ik heb een gevoelige neus (ruik scherp), en ja, ik heb last van etiketjes in mijn kleding. En snel last van tocht, van geluid, nou ja, van indrukken dus. Ook leef ik me automatisch in in anderen, en heb ik veel slaap nodig. That’s it. That’s me.

Wat ook vaak tegen mij is gezegd, bijvoorbeeld door therapeuten: “jij staat heel open.” Oké, en dus? Ik had het gevoel dat ik me dus moest beschermen, mezelf dichter maken ofzoiets. Het voelde kwetsbaar, en niet ideaal.

Alhoewel ik ergens wel weet dat het ook een kwaliteit is. Het opvangen van signalen en energie, en het me inleven in iemand, komt me heel goed van pas als ik werk als therapeut en coach. Maar wat er dan ook gebeurt, is dat ik het contact met mijn eigen behoeften en wensen verlies. Of er geen aandacht aan besteed (want het gaat bij coachen immers om die ander). Hierdoor put het me op den duur uit en voel ik mezelf niet gezien.

Van de week realiseerde ik me ineens: ik ben waarschijnlijk hoogsensitief! Lees verder Ik kom uit de kast

De val van CVS

Dit wordt een heel persoonlijk stukje. Om de een of andere reden voelt dit nog persoonlijker dan de andere artikelen die ik schrijf. Misschien omdat CVS (het Chronisch Vermoeidheidssyndroom) inmiddels zo bekend is voor me en zo gevreesd. Als een schaduw die me elk moment kan inhalen.

Ik ga het vertellen in de hoop dat jij als lezer er iets aan hebt. Dit is vooral interessant voor je als je:

  • (hoog)gevoelig bent
  • (vaak) last hebt van vermoeidheid
  • CVS hebt, of ME, of HPU
  • last hebt van overspannenheid of burn-out

 

Lees verder De val van CVS

verleiding of eigen keuze?

Ik had vandaag een gesprek met mijn opdrachtgevers over mijn freelance-klus. Na een jaar aan de opstart en ontwikkeling te hebben gewerkt, voelde ik dat het voor mij de tijd was om af te gaan ronden.

Twee weken geleden, midden in de nacht, was ik namelijk wakker geworden met het heldere besef: als ik mezelf serieus neem, als ik echt naar mezelf luister, moet ik stoppen met dit werk. Dat sloeg bij mij in als de bliksem. Maar toen ik er over nadacht realiseerde ik me dat ik al bij de eerste gesprekken met hen had aangegeven dat ik hou van nieuwe dingen ontwikkelen en niet van uitvoeren en herhalen. En dat ik het vooral meteen wil overdragen aan andere deskundigen. Ook bedacht ik me dat er al een half jaar iemand meeloopt die ik erbij heb gehaald met het oog op de overdracht van taken.

Desalniettemin had ik slapeloze nachten door het beklemmende gevoel dat ik ze in de steek ging laten en ze ging teleurstellen.

En vandaag was er dan eindelijk de gelegenheid om bij elkaar te gaan zitten Lees verder verleiding of eigen keuze?

Schoenmaker, blijf bij je leest

Er zijn mensen die vanaf hun kindertijd weten wie ze zijn. Ze weten waar zij van houden en wat ze niet leuk vinden. Ze houden zich bezig met hun interesses en niet met het uitproberen van andere activiteiten.

Vaak weten ze al vroeg wat ze willen worden: arts, kinderpsycholoog of visser bijvoorbeeld. Ze weten wat ze lekker vinden om te eten en vooral ook wat niet, ze kleden zich steeds hetzelfde, houden van bepaalde muziek en bands, hebben een vaste vriendenkring en een vaste dag- en weekroutine. Hun vakanties verlopen steeds hetzelfde: dezelfde bestemming, manier van reizen en de dag doorbrengen.

Je zou dit saai kunnen noemen. Maar het geeft ook duidelijkheid en rust. Als je tevreden bent met zo’n bestaan, waarom zou je er dan iets aan veranderen?

Aan de andere kant van dit spectrum vind je mensen die altijd open staan voor nieuwe zaken en alles willen proberen. Zo eentje ben ik.

Toen ik klaar was met mijn middelbare school Lees verder Schoenmaker, blijf bij je leest

Rijk leven

Vorige keer schreef ik over het schuld- en schaamtegevoel over het leven dat ik nu leid. Een leven waarin ik altijd kan uitslapen, uren de tijd kan nemen om echt wakker te worden, elke dag kan besluiten wat ik zal doen, en werk niet op de eerste plaats staat maar misschien wel op de 4e of 5e.

Ik las vandaag het boek “het nieuwe nietsdoen” van Gerhard Hormann uit. Hij beschrijft hoe hij nadat hij en zijn vrouw hun hypotheek hadden afbetaald, en hij ontslagen was als journalist, zijn leven anders heeft ingedeeld. Hij is nu 53 jaar en geniet van zijn vrijheid, van het hebben van tijd, van fietstochten en uren lezen. Hij schrijft zelf ook, maar zonder deadlines en contracten die vastliggen.

Doordat hij veel minder uitgaven heeft en doet, hoeft hij minder te verdienen. Hij koopt zo als het ware zijn vrijheid.

Slimme keuzes maken in wat je echt graag wilt en wat je eigenlijk niet nodig hebt, en niet gedachteloos meegaan met de hype van de dag vragen om een herijking. Om bewust te zijn van je leefpatroon: wat je uitgavenpatroon is en wat je eigenljke behoeften zijn.

Wie kent er niet het verhaal van de visser Lees verder Rijk leven