Hoe je tijd over houdt voor het creëren van wereldvrede of het schrijven van een bestseller

IMG_0852Slaperig stap ik uit bed. Manlief is er al uit en loopt met de hond. Ik kan rustig wakker worden. Het kost me moeite om mijn ogen open te doen en scherp te zien. Met één oog check ik: schijnt de zon of is het grijs buiten? De zon schijnt. Mooi, dan kan ik volstaan met mijn zwarte jurkje of die dunne spijkerbroek met een t-shirt. Blote voeten. Vest voor de ochtendfrisheid. En hup… koffie zetten.

Zo begonnen mijn vakantiedagen de afgelopen tijd. Omdat we een klein vakantieverblijf hebben met weinig bergruimte had ik een kleine basisgarderobe mee. En dat is zooo fijn. Geen moeilijke keuzes op de vroege ochtend: die blauwe jurk, of de kokerrok of toch maar die linnen broek? En wat voor truitje dan? Nee, ik kon met mijn slaperige hoofd gewoon wat uit de la trekken. Alles wat ik mee had viel in de categorie: ‘altijd goed’ plus ‘goed te combineren met elkaar’. Dus als het onverhoopt ’s middags kouder werd, dan hoefde ik me niet weer helemaal om te kleden. Gewoon een ook-weer-prima-passend vest erover en klaar.

vakantiegarderobeZo’n basisgarderobe waarvan (bijna) alles bij elkaar past, ga ik thuis ook voortzetten. Ik ga ook veel minder kleding kopen. En alleen dát wat helemaal bij me past en wat ik heel graag aantrek. Marie Kondo (auteur van: The Life-Changing Magic of Tidying) zou zeggen: word je er blij van? Geeft het je een ‘sparkle of joy’ als je er naar kijkt of er alleen maar aan denkt? Waarom zou je trouwens iets in bezit hebben of aantrekken waar je niet helemaal gelukkig en blij mee bent?

Het spaart een hoop tijd als je blindelings je kleding voor de dag kunt grijpen. Om tijd over te houden om naast haar volledige baan een schilderscarrière op te starten, stelde Rebecca Rebouché voor zichzelf wat regels op. Dit las ik in Art Inc. van Lisa Congdon. Zo was haar dresscode gedurende een half jaar: alleen jeans en een zwarte of witte top. (Een andere was dat ze na haar werk de soep ontdooide die haar ouders voor haar hadden gemaakt, deze at en meteen naar haar studio ging.)

Meer over het creëren van een kleine basisgarderobe kun je lezen bij www.theproject333.com en bij www.un-fancy.com. Ook  Lida Thiry schrijft erover, bijvoorbeeld in haar blogartikel  het 13 is soms 31 garderobeplan.

Marie Kondo vertelt je in haar boek hoe je je kleding kunt gaan uitzoeken. Hoe selecteer je wat weg kan en wat mag blijven? Bij haar geen adviezen als: wat je een jaar niet hebt gedragen kan weg, of: koop alles in het zwart zodat je alles kunt combineren. Ik heb het eigenlijk al verklapt: het criterium is dat mag blijven waar je blij van word. Een prachtige manier, vind ik, omdat het gevoelsmatig is en je zo dichterbij jezelf komt.

Want natuurlijk gaat het in het leven niet om wat voor kleding je draagt en hoe je het kunt combineren. (Nu ik dit op schrijf vraag ik me af, waarom zou het daar ‘natuurlijk’ niet om gaan? Als dat je levensvervulling geeft, dan lijkt me dat helemaal oké).

Mij gaat het er nu om dat als je geen onnodige tijd en energie en geld besteedt aan triviale kwesties zoals het wat-doe-ik-aan-vraagstuk (of wat eten we vanavond) dat je dan tijd, energie en geld en besliskracht overhoudt om te besteden aan wat je echt belangrijk vind. Zoals het redden van de ijsberen. Of het dichterbij brengen van wereldvrede. Of het maken van jouw eigen unieke kunst.

Dus… keep it simpel, darling!

 

Sites:

www.un-fancy.com

www.project333.com

www.lidathiry.nl

boeken:

Marie Kondo. “Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven te brengen.” (De Engelse titel is nog mooier: The Life-Changing Magic of Tidying). 2015. Uitgeverij Bruna.

Lisa Congdon. “Art Inc. The Essential Guide for Building Your Career as an Artist.”2014. Chronicle Books LLC.

 

 

Keuzestress

Ken je dat? Je twijfelt bij het kiezen. Wat je zal kopen, aantrekken, doen. Welk gerecht je zal kiezen in het restaurant, welk boek je zal kopen voor op vakantie, wat je vanavond zal doen: die film of dat feestje. Ik ken het maar al te goed. Keuzestress. Ik kan er door wakker liggen. Voor mezelf dus deze keuzewijzer. En ook een beetje voor jou.

Wat te kiezen?

Wat heb je nou eigenlijk echt nodig?

Op het feest van een dierbare vriendin kwam ik te zitten naast Erik. Ik geloof dat hij Erik heette. Hij vertelde over zijn vriendin die verloskundige is en was opgeroepen. Nee, ze had geen dienst, zo ging dat niet in haar praktijk. Iedere verloskundige had haar eigen ‘zwangeren’, en als deze gaan bevallen, dan moest je dus aan het werk. En dat was nu het geval. Ver weg. Dus ze was weg met de auto. Dit vertelde Erik omdat ik hem vragen stelde. Hij was er zelf heel luchtig over. Dus, concludeerde ik, kun jij nu niet naar huis (het feest was ergens tussen de weilanden, de dichtstbijzijnde bushalte 2 kilometer verderop, en het liep al tegen de tijd dat openbaar vervoer niet meer rijdt).

Nee, zei hij rustig. Maar hij kon waarschijnlijk bij iemand blijven slapen vannacht. En als dat niet zo was, dan was dat ook geen probleem.

Nu kwam hij los. Zonder dat ik nog vragen stelde.

“Ik kan altijd wel ergens slapen. Desnoods bel ik ergens aan en vraag het. Kan ik hier vannacht slapen?

Ik was laatst met een vriend op pad. Voor we weggingen zei hij: moet jij je flesje water nog bijvullen? Ik was zo verbaasd”, vertelt Erik. “Waarom zou je dat doen? Als ik geen water meer heb, dan kan ik het altijd wel ergens bijvullen. Desnoods bel ik ergens aan en vraag het. Mag ik mijn flesje water vullen? Het mag altijd! En ik heb meteen een leuk gesprek. Of ik moet naar de wc. Ik bel aan en vraag of ik even naar de wc mag.

Toen ik met de vriend met de camper ergens aankwam, toen haalde hij twee stoeltjes tevoorschijn en zette deze neer”, vertelt Erik op verbaasde toon. “En een tafel! Waarom? Waarom heb je dat nodig?

We denken allemaal dat we alles zelf moeten hebben. Maar dat is onzin. Je kunt het altijd ergens lenen. Als ik geen kurkentrekker heb, dan vraag ik het aan de mensen naast me. En ik heb meteen ook contact.

Waarom moeten we alles zelf hebben? En meeslepen?”

Terwijl hij vertelde gingen de beelden door mijn hoofd van mezelf lijstjes makend van wat mee te nemen als we een weekendje weg gaan. Eindeloos bezig met bedenken wat nodig zou zijn om bij me te hebben in het geval dat…. En tevreden als inderdaad juist dát gebeurt, men vragend om zich heen kijkt… en voila, ik tover het uit de tas.

Ook dacht ik aan manlief die op het laatste moment voor vertrek een paar vesten in een grote tas gooit en klaar is om weg te gaan. En dan geen tandenborstel of schone onderbroek bij zich heeft. En daar vrolijk bij blijft, want wat geeft het? Een tandenborstel kun je overal kopen voor een habbekrats en die onderbroek kun je vast nog wel een dag aan.

Die vrolijkheid, dat vertrouwen, dat zou ik ook willen.

Ik luisterde naar Erik en ik voelde het gewicht van mijn schouders glijden. Zo ga ik het voortaan doen. Zo in het leven staan. Alles is er al. Misschien  niet bij jou of bij mij, maar wel vlakbij. Een vraag verwijderd.

En wat is er nou echt nodig om het naar je zin te hebben? Misschien is dat het hebben van een goed humeur, een onbezorgde geest. Openstaan voor wat er op dat moment is. In plaats van in gedachten bezig zijn met of alle spullen er zijn.

Probleem?

Als mijn gedachten zich weer eens vastgrijpen aan iets lastigs, moeilijks, vervelends,

wat mogelijk nog gaat komen.

Of wat net gebeurd is.

 

Of waar ik ineens over twijfel.

En dat wil nog wel eens voorkomen.

Dan vraag ik nu aan mezelf:

Heb ik nu, op dit moment, eigenlijk een probleem?

Steeds is het antwoord Nee.

Heerlijk.

Een leven dat je blij maakt

Ik vind het heerlijk: plannen. Plannen maken en plannen. Eén van mijn favoriete bezigheden is een nieuwe week- en dagindeling voor mezelf maken. Op welke dag doe ik wat, en wanneer heb ik vrij. Heerlijk!

Niet dat ik me eraan hou. Ik geloof niet dat dat ooit is gelukt. Maar het bedenken ervan en het tekenen, en vervolgens op mijn prikbord hangen. Daar krijg ik nou voldoening van.

Het is een vreemde tic van me: het verlangen om ‘een nieuw leven te beginnen’. Dat gebeurt me ook nogal eens als ik kleding koop. Ik zie een kledingstuk in een etalage en ik denk: “ja, lekker zigeunerachtig. Dat wordt mijn nieuwe stijl!”

Of: “chic en sexy dat mantelpakje! Zo ga ik leven.”

Het zal je niet verbazen dat ik het vervolgens niet aantrek. Want ik ben nog steeds dezelfde gebleven.

 

Nu las ik laatst: Opgeruimd, van Marie Kondo. Zoals ze schrijft dacht ik dat ze een oudere, wijze Japanse dame zou zijn. Vol levenservaring en praktische wijsheid. Maar op de achterkant van het boek kijkt een stralende jongedame me aan. Wel Japans, dat wel. Lees verder Een leven dat je blij maakt

Erkenning helpt enorm

Iedereen die een puppy in huis heeft gehad, weet hoe intensief het is. Zo bewerkelijk dat je af en toe denkt “waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen?” En natuurlijk is het ook heel erg leuk, vertederend en vrolijk makend. Naast frustrerend, vermoeiend en ook regelmatig pijnlijk door de scherpe tandjes.

Laatst was mijn pup geblesseerd: ze liep ineens kreupel. De dierenarts adviseerde rust. Zoveel mogelijk rust. Voor een pup met veel energie en avonturendrang. Een zeker recept voor nog meer frustratie, bijterigheid en voor mij zorgen over haar pootje.

En toen ging ook mijn man 5 dagen op wintersport.

Daar zat ik dan, al behoorlijk moe, aan huis gebonden met een pup die zich koest moest houden maar daar zelf natuurlijk niks van begreep.

Toen manlief terugkwam kon ik inmiddels alleen nog maar huilen. Lees verder Erkenning helpt enorm

Nadenken over een probleem? Dat moet je niet teveel doen

Iris mailde me: ik ben al jaren moe en heb veel pijn (door het chronisch vermoeidheidssyndroom) en nu lees ik in jouw blog dat ik mijn gedachten zou moeten stoppen om mijn lichaam de kans te geven te herstellen. Maar dat is juist de moeilijkheid: mijn gedachten malen maar door. Ik hou in gedachten tijdens het doen van de afwas hele gesprekken met mensen. Alsof ik me moet voorbereiden op een interview ofzo. Ik probeer al jaren om even 5 minuten ‘mindfull’ te zijn en stil te zijn in mijn hoofd, maar dat lukt me helemaal niet, en dat is frustrerend. Heb je een tip voor me?

 

En van de week was ik bij een moeder die zich zorgen maakt om haar dochter van 11 die moe is en huilerig en niet lekker in haar vel zit. Ze is er innerlijk zo mee bezig dat ze zelf niet naar haar werk is gegaan. Ze is er niet lekker van. Wat is er aan de hand, hoe kan zij haar dochter het beste helpen? Heeft ze Pfeiffer? Wordt ze buitengesloten op school? Net als zij vroeger?

 

Zelf heb ik nu een probleem met mijn pup van 4 maanden. Ze is waarschijnlijk geblesseerd aan haar linkerachterpoot want ze loopt sinds een week kreupel en hinkt af en toe. De dierenarts kan niet duidelijks iets vinden en adviseert een week rust. Ik maak me zorgen: is het een spierblessure of een chronisch heupprobleem? Groeipijn kan ook nog. Heeft ze te wild gespeeld? Of toch last van de gladde vloer bij de oppas? Heb ik haar te lang laten rennen buiten? Ik ben er zelf ook niet lekker van.

 

Deze voorbeelden laten zien dat onze gedachten, het zorgen maken, het malen, schuldig voelen, gefrustreerd zijn, heel duidelijk een weerslag op ons hebben. We voelen ons daardoor niet lekker. Het activeert ons stressysteem dat allerlei stofjes aan gaat maken om ons lichaam in de stressstand te zetten: klaar om in actie te komen: te vechten, vluchten of te bevriezen. Maar wat doen we? We doen niks, we blijven piekeren en malen. We kunnen er zelfs ziek van worden.

Let wel: ik beschrijf wat onze gedachten en ons zorgen-maken met ons doen. Dat heeft niks te maken met het oorspronkelijke probleem. Lees verder Nadenken over een probleem? Dat moet je niet teveel doen