blog

Ik wil een pony van Sinterklaas! of: wensen en behoeften van kinderen

foto kids scherm
foto: Jim Bauer

Sint Maarten is geweest en nu is de Sint in het land.
Veel kinderen zijn ijverig verlanglijstjes aan het maken. Wat willen ze hebben?
Ze hopen misschien dat de Sint ze een Legodoos van StarWars geeft of een pony.

Om te bedenken wat je wilt hebben, gaan de poorten naar de hebzucht open. Want als alles kan (Sint heeft geld zat, toch?), dan kun je ook alles wensen. De reclames op tv worden goed bekeken (wat ziet het er allemaal mooi uit op tv!) en  speelgoedfolders worden zorgvuldig doorgeplozen.

Als ouder heb je de taak om een beetje te voldoen aan deze kinderwensen en het ook te beteugelen. Zonder je schuldig te voelen.

Hoe zit dat?
Er is een verschil tussen de wensen van je kind en zijn of haar behoeften. Het begrip ‘wensen’ gebruik ik voor wat ze willen krijgen, zoals: snoep, ijs, patat, luxe en duur speelgoed. Het is niet nodig, maar wel leuk. Het glimt, zeg maar. Denk maar aan een ekster.

‘Behoeften’ noem ik die zaken die nodig zijn voor een gezonde ontwikkeling. Denk aan: gezonde voeding, voldoende slaap, liefdevolle koestering, verzorging van het lichaam (hygiene, kleding, medische hulp), bescherming, respectvolle behandeling, gezien worden, aandacht krijgen.
Als deze behoeften niet voldoende worden vervuld, kan dat  schadelijk zijn voor de lichamelijke, psychische of mentale ontwikkeling.
Daarom doen ouders hun best om daar voor te zorgen.

En dat is best lastig, want ‘behoeften’ zijn niet de dingen die kinderen aan ons expliciet meedelen.
Ze vragen meestal niet om gezonde voeding. Ze vragen om snoep.
Ze vragen niet om voldoende nachtrust; ze willen laat op blijven.
Ze willen geen warme jas aan, ze willen zonder jas naar buiten.
Bescherming hebben ze niet nodig, zeggen ze. Ze kunnen heus wel naar de film voor 16+.

Er is dus vaak wrijving tussen wat kinderen zeggen dat ze willen (ik geloof ook wel dat ze het willen, hoor) en wat hun levensbehoeften zijn.
Het lijkt wel alsof je als ouders als je hun levensbehoeften serieus neemt, een hele strenge ouder bent. Want misschien mag je kind geen tv kijken en mag het geen suiker. Maar wel doe je regelmatig met aandacht een spelletje met je kind. En kies je met zorg de school, de voeding en de vakantiebestemming.

Waarschijnlijk kom je dan strenger over dan de ouder die wel tegemoet komt aan de wensen van de kinderen, maar die niet zoveel rekening houdt met de behoeften van het kind. Deze ouder geeft bijvoorbeeld wel snoep maar geen groente. Het kind mag naar alle films kijken, maar er wordt niet met het kind gepraat of gespeeld.

Soms moet je je als ‘bewuste ouder’ veel meer verantwoorden tegenover andere ouders dan als ‘ makkelijke ouder’. Want: je ontzegt je kind van alles. Wensen zijn veel zichtbaarder dan behoeften. Behoeften zijn veel belangrijker dan wensen. Dat maakt het lastig.
(Ik vroeg me even af toen ik ‘makkelijke ouder’ opschreef: ‘makkelijk’.. voor wie?)

Met dit in gedachten hoef je je niet schuldig te voelen als je een beetje aan de wensen van je kind tegemoet komt (want je mag je kind wel echt ‘zien’, ook in wat hij of zij heel graag wil) en ook regelmatig Nee zegt. En kun je de onvermijdelijke teleurstellingen van je kind als iets niet mag of kan verdragen, omdat je weet dat er belangrijker zaken zijn dan alles wat glimt.

Veel plezier met geven deze maand!

Hoera, ik ben een ‘multi-potentialite’

tulpen kleur

Ik kreeg laatst een mailtje met deze strekking : “ik las dit en moest aan jou denken. Misschien is het niks voor je, delete het dan gerust: http://martavansitteren.nl/wat-als-je-niet-kunt-kiezen/“. Nieuwsgierig klikte ik het aan, want degene die mij het mailtje stuurde, kent mij behoorlijk goed.
Marta van Sitteren schrijft in het artikel over het boek van Barbara Sher “Refuse to Choose”. Gretig las ik door. Sher schrijft namelijk over mensen die moeite hebben zich lang met één ding bezig te houden, vaak verschillende dingen naast elkaar doen en veel ideeën hebben.  Ja, dit gaat over mij. Zowel de kwaliteiten als de valkuilen en onzekerheden herken ik.

Laat ik beginnen met de twijfels en onzekerheden, die ik zeker de laatste jaren heb (want niet-werkend en vaak moe):

  • ik kan niet kiezen voor één vak/werk, wat wel moet tegenwoordig- zie alle artikelen over ‘word een expert’, ‘vind je passie’, “de droombaan voor jou”,’focus, focus, focus!’
  • Ik kan dat niet denk ik dan omdat ik waarschijnlijk bang ben voor teveel verantwoordelijkheid ofzo. Ik ben dus eigenlijk een soort loser.
  • mmmmm… allerlei overtuigingen halen me verder naar beneden, zoals: grow up! kiezen hoort erbij! Werken is nou eenmaal niet altijd leuk. Dat je snel verveel bent, is een luxe-probleem. etcetc.

Na het lezen van dit artikel en het bekijken van de TED-talk van Emilie Wapnick en haar blogartikelen word ik me weer bewust van mijn kwaliteiten, namelijk:

  • snel enthousiast over veel dingen. (maar zeker niet over ‘alles’)
  • makkelijk nieuwe dingen leren
  • veel ideeën en inspiratie
  • te weinig tijd om alles te doen 😉
  • graag dingen met elkaar verbinden
  • makkelijk aanpassen aan verschillende mensen, situaties, settings

Valkuilen zijn:

  • snel verveeld
  • onzekerheid: denken dat ik te weinig ervaring of kennis heb op dat specialistische gebied
  • tijd tekort
  • alles tegelijk willen doen en dan instorten (!)

Door het lezen over de ‘multi-potentialite’ zoals Emilie Wapnick van Puttylike.com ons noemt, voel ik me ineens niet meer onzeker. Ik realiseer me dat ik zo ben: een multi-talent. Of een Renaissance-mens. Alleen klinken deze termen meteen zo verwaand. Misschien moet ik een leuk Nederlands woord ervoor bedenken.

Dus daarom vond ik de trendwatch-cursus die ik een paar jaar geleden volgde zo geweldig, en dan vooral de maatschappelijke trends en ontwikkelingen. En daarom hou ik zo van overleggen en brainstormen. En van mindmappen, analytisch en creatief tegelijk.

Dus: met enige trots presenteer ik mezelf als fotograferende, coachende schrijver. Of: schrijvende, meedenkende inspirator. Of misschien: fotograaf met verstand van opvoeden. Of: Hoogsensitieve businesscoach…

Hmmm…dat wordt mijn volgende project: een juiste benaming bedenken; het vinden van de rode draad of het overkoepelende thema. Suggesties zijn natuurlijk welkom. 😉

Hoe ik steeds in een cirkel ronddraai

behoefte-aan-focus-cirkelIk word me steeds meer bewust van een terugkerend patroon. Het begint met dat ik vind dat ik me moet focussen op één vak/beroep. Eén activiteit dat mijn ‘werk’ zou moeten zijn, met duidelijke taakomschrijving. Ik heb behoefte aan die focus. Dat geeft me houvast. Denk ik dan. Want als ik echt iets kies, dan ga ik sputteren. Het voelt dan te beperkt. Maar goed, dat is een ander verhaal.

Lees verder Hoe ik steeds in een cirkel ronddraai

Hoe je tijd over houdt voor het creëren van wereldvrede of het schrijven van een bestseller

IMG_0852Slaperig stap ik uit bed. Manlief is er al uit en loopt met de hond. Ik kan rustig wakker worden. Het kost me moeite om mijn ogen open te doen en scherp te zien. Met één oog check ik: schijnt de zon of is het grijs buiten? De zon schijnt. Mooi, dan kan ik volstaan met mijn zwarte jurkje of die dunne spijkerbroek met een t-shirt. Blote voeten. Vest voor de ochtendfrisheid. En hup… koffie zetten.

Zo begonnen mijn vakantiedagen de afgelopen tijd. Omdat we een klein vakantieverblijf hebben met weinig bergruimte had ik een kleine basisgarderobe mee. En dat is zooo fijn. Geen moeilijke keuzes op de vroege ochtend: die blauwe jurk, of de kokerrok of toch maar die linnen broek? En wat voor truitje dan? Nee, ik kon met mijn slaperige hoofd gewoon wat uit de la trekken. Alles wat ik mee had viel in de categorie: ‘altijd goed’ plus ‘goed te combineren met elkaar’. Dus als het onverhoopt ’s middags kouder werd, dan hoefde ik me niet weer helemaal om te kleden. Gewoon een ook-weer-prima-passend vest erover en klaar.

vakantiegarderobeZo’n basisgarderobe waarvan (bijna) alles bij elkaar past, ga ik thuis ook voortzetten. Ik ga ook veel minder kleding kopen. En alleen dát wat helemaal bij me past en wat ik heel graag aantrek. Marie Kondo (auteur van: The Life-Changing Magic of Tidying) zou zeggen: word je er blij van? Geeft het je een ‘sparkle of joy’ als je er naar kijkt of er alleen maar aan denkt? Waarom zou je trouwens iets in bezit hebben of aantrekken waar je niet helemaal gelukkig en blij mee bent?

Het spaart een hoop tijd als je blindelings je kleding voor de dag kunt grijpen. Om tijd over te houden om naast haar volledige baan een schilderscarrière op te starten, stelde Rebecca Rebouché voor zichzelf wat regels op. Dit las ik in Art Inc. van Lisa Congdon. Zo was haar dresscode gedurende een half jaar: alleen jeans en een zwarte of witte top. (Een andere was dat ze na haar werk de soep ontdooide die haar ouders voor haar hadden gemaakt, deze at en meteen naar haar studio ging.)

Meer over het creëren van een kleine basisgarderobe kun je lezen bij www.theproject333.com en bij www.un-fancy.com. Ook  Lida Thiry schrijft erover, bijvoorbeeld in haar blogartikel  het 13 is soms 31 garderobeplan.

Marie Kondo vertelt je in haar boek hoe je je kleding kunt gaan uitzoeken. Hoe selecteer je wat weg kan en wat mag blijven? Bij haar geen adviezen als: wat je een jaar niet hebt gedragen kan weg, of: koop alles in het zwart zodat je alles kunt combineren. Ik heb het eigenlijk al verklapt: het criterium is dat mag blijven waar je blij van word. Een prachtige manier, vind ik, omdat het gevoelsmatig is en je zo dichterbij jezelf komt.

Want natuurlijk gaat het in het leven niet om wat voor kleding je draagt en hoe je het kunt combineren. (Nu ik dit op schrijf vraag ik me af, waarom zou het daar ‘natuurlijk’ niet om gaan? Als dat je levensvervulling geeft, dan lijkt me dat helemaal oké).

Mij gaat het er nu om dat als je geen onnodige tijd en energie en geld besteedt aan triviale kwesties zoals het wat-doe-ik-aan-vraagstuk (of wat eten we vanavond) dat je dan tijd, energie en geld en besliskracht overhoudt om te besteden aan wat je echt belangrijk vind. Zoals het redden van de ijsberen. Of het dichterbij brengen van wereldvrede. Of het maken van jouw eigen unieke kunst.

Dus… keep it simpel, darling!

 

Sites:

www.un-fancy.com

www.project333.com

www.lidathiry.nl

boeken:

Marie Kondo. “Opgeruimd! De manier om orde en rust in je leven te brengen.” (De Engelse titel is nog mooier: The Life-Changing Magic of Tidying). 2015. Uitgeverij Bruna.

Lisa Congdon. “Art Inc. The Essential Guide for Building Your Career as an Artist.”2014. Chronicle Books LLC.

 

 

Boeken die ik mee heb op vakantie

Als ik op vakantie ga neem ik altijd een heleboel boeken mee. Ik hou van boeken. Soms bestel ik ter plekke nog nieuwe titels die ik laat bezorgen bij de camping.

Morgen ga ik weer huiswaarts na een paar heerlijke weken buiten: zon, natuur en boeken. Dit is de stapel waar ik me mee heb vermaakt de afgelopen tijd en waar ik nog wel even mee bezig ben.Inspirerende boeken

  • Van Austin Kleon ( waar ik eerder al over schreef: hier en hier): Show your work! & Steal like an artist. Beide boeken heb ik al gelezen mar ik heb ze mee als bijbels: om naar behoefte open te kunnen slaan om me op het ‘goede pad’ te houden.
  • Eckhart Tolle- De kracht van het Nu in de praktijk. Idem dito. Dit hielp me tijdens deze vakantie weer. In een gestreste bui waarin ik me weer eens druk maakte over ‘straks enzo’ sloeg ik dit boekje open en las even. Het werkte als een medicijn.
  • Keri Smith- Wreck this Journal. Deze bestelde ik tijdens mijn vakantie en meteen tweemaal: eentje om cadeau t geven aan een lieve nicht van begin twintig. Een kliederboek, verfrissend en zeer bevrijdend voor perfectionisten.
  • Mason Currey en Eva Hoeke- Dagelijkse rituelen. Leuk boekje over hoe bekende kunstenaars, schrijvers en andere creatieven hun dagen indelen en aan het werk komen. Ik ben zelf nog immer op zoek naar een werkbaar dagritme waarin ik vooral gezond blijf, dat wil zeggen dat ik niet meer energie gebruik dan ik heb. Voor mij echt lastig. Het is leuk en relativerend om te lezen wat voor bizarre gewoontes deze kunstenaars er soms op na hielden.  Vergelijk jezelf dus nooit met een ander (“ik zou om 8 uur op moeten staan en dan aan het werk, huphup”), maar vind de manier waarbij je zelf welvaart.
  • Lisa Congdon- Art Inc. In een stapel oud papier in de schuur bij de boerderij waar ik kampeer vond ik oude Margrieten en Libelles. Mooi om eens door te bladeren met een kop thee in de zon. En wat vond ik? Een interview met een van mijn dierbare inspiratoren van dit moment: Sabine Wisman! Zij gaf een lijstje met mensen die haar weer inspireren. Hup, meteen heb ik een aantal boeken besteld, waaronder deze. Lisa Congdon, beeldend kunstenaar, illustrator, schrijft hoe je als creatieveling/kunstenaar je eigen business op kunt zetten.
  • Stefan Sagmeister- Things I have learned in my life so far. PRACHTIG boek, eigenlijk meer een kunstwerk. Ik val altijd voor titels die te maken hebben met levenslessen en deze is wel heel erg mooi vormgegeven.
  • Danny Gregory- The Creative License. Deze auteur is ook één van de inspiratoren van Sabine Wisman. Mooi boek, ik heb er nog niet veel in gelezen, want ik heb hem net binnen.
  • Ella Woodward- Deliciously Ella. Dit kookboek kreeg ik voor mijn verjaardag van mijn zoon en zijn vriendin. De vakantie is zo’n periode dat ik de tijd neem om een kookboek uitgebreid te lezen en wat recepten te maken. Bijzonder aan dit kookboek is dat ik hier ALLES uit mag eten. Het is geheel glutenvrij, zuivelvrij en suikervrij. Ik heb hier laatst de tabouleh met quinoa uit gemaakt en die was zo lekker dat een vriendin die mee at dit boek ook wilde hebben.
  • Lisa Congdon- Tulpen, rozen en andere mooie bloemen tekenen. Nog een boek van Lisa Congdon maar nu een doe-boek. Natekenen van allerlei soorten bloemen op verschillende manieren. Ter oefening en losmaken van de pols en de creatieve spieren.

De oplettende lezer ziet dat ik steeds meer bezig ben met kunst maken en creatief bezig zijn. Wordt vervolgd!

 

Keuzestress

Ken je dat? Je twijfelt bij het kiezen. Wat je zal kopen, aantrekken, doen. Welk gerecht je zal kiezen in het restaurant, welk boek je zal kopen voor op vakantie, wat je vanavond zal doen: die film of dat feestje. Ik ken het maar al te goed. Keuzestress. Ik kan er door wakker liggen. Voor mezelf dus deze keuzewijzer. En ook een beetje voor jou.

Wat te kiezen?

Wat heb je nou eigenlijk echt nodig?

Op het feest van een dierbare vriendin kwam ik te zitten naast Erik. Ik geloof dat hij Erik heette. Hij vertelde over zijn vriendin die verloskundige is en was opgeroepen. Nee, ze had geen dienst, zo ging dat niet in haar praktijk. Iedere verloskundige had haar eigen ‘zwangeren’, en als deze gaan bevallen, dan moest je dus aan het werk. En dat was nu het geval. Ver weg. Dus ze was weg met de auto. Dit vertelde Erik omdat ik hem vragen stelde. Hij was er zelf heel luchtig over. Dus, concludeerde ik, kun jij nu niet naar huis (het feest was ergens tussen de weilanden, de dichtstbijzijnde bushalte 2 kilometer verderop, en het liep al tegen de tijd dat openbaar vervoer niet meer rijdt).

Nee, zei hij rustig. Maar hij kon waarschijnlijk bij iemand blijven slapen vannacht. En als dat niet zo was, dan was dat ook geen probleem.

Nu kwam hij los. Zonder dat ik nog vragen stelde.

“Ik kan altijd wel ergens slapen. Desnoods bel ik ergens aan en vraag het. Kan ik hier vannacht slapen?

Ik was laatst met een vriend op pad. Voor we weggingen zei hij: moet jij je flesje water nog bijvullen? Ik was zo verbaasd”, vertelt Erik. “Waarom zou je dat doen? Als ik geen water meer heb, dan kan ik het altijd wel ergens bijvullen. Desnoods bel ik ergens aan en vraag het. Mag ik mijn flesje water vullen? Het mag altijd! En ik heb meteen een leuk gesprek. Of ik moet naar de wc. Ik bel aan en vraag of ik even naar de wc mag.

Toen ik met de vriend met de camper ergens aankwam, toen haalde hij twee stoeltjes tevoorschijn en zette deze neer”, vertelt Erik op verbaasde toon. “En een tafel! Waarom? Waarom heb je dat nodig?

We denken allemaal dat we alles zelf moeten hebben. Maar dat is onzin. Je kunt het altijd ergens lenen. Als ik geen kurkentrekker heb, dan vraag ik het aan de mensen naast me. En ik heb meteen ook contact.

Waarom moeten we alles zelf hebben? En meeslepen?”

Terwijl hij vertelde gingen de beelden door mijn hoofd van mezelf lijstjes makend van wat mee te nemen als we een weekendje weg gaan. Eindeloos bezig met bedenken wat nodig zou zijn om bij me te hebben in het geval dat…. En tevreden als inderdaad juist dát gebeurt, men vragend om zich heen kijkt… en voila, ik tover het uit de tas.

Ook dacht ik aan manlief die op het laatste moment voor vertrek een paar vesten in een grote tas gooit en klaar is om weg te gaan. En dan geen tandenborstel of schone onderbroek bij zich heeft. En daar vrolijk bij blijft, want wat geeft het? Een tandenborstel kun je overal kopen voor een habbekrats en die onderbroek kun je vast nog wel een dag aan.

Die vrolijkheid, dat vertrouwen, dat zou ik ook willen.

Ik luisterde naar Erik en ik voelde het gewicht van mijn schouders glijden. Zo ga ik het voortaan doen. Zo in het leven staan. Alles is er al. Misschien  niet bij jou of bij mij, maar wel vlakbij. Een vraag verwijderd.

En wat is er nou echt nodig om het naar je zin te hebben? Misschien is dat het hebben van een goed humeur, een onbezorgde geest. Openstaan voor wat er op dat moment is. In plaats van in gedachten bezig zijn met of alle spullen er zijn.